« oktober 2009 | Hoofdmenu | december 2009 »
Gister in het kader van ons jaarlijkse praktijkuitje naar Purper geweest. Het was een leuke voorstelling vol humor. Het gezelschap was ook uitstekend. Gecombineerd met het vooraf heerlijke eten en de gezellige borrel, was het dus een geslaagde avond! De line-ip van gisteren was trouwens anders dan die in onderstaande clip.
Is het een keer rustig op de praktijk, heb ik een keer tijd om allerlei klussen te doen, is er een landelijke storing van zakelijk dsl.
Nou ja, was wel lekker relaxed dat laatste half uur. Maar wel beangstigend dat we ondertussen zo afhankelijk zijn van de technologie dat we zonder toch een beetje met de handen in het haar zitten.Gelukkig hebben we nog wel een gewone analoge telefoonlijn zodat we gewoon bereikbaar waren.
Ik was de oude layout een beetje zat. Ik ga nadenken over een ander thema (en als ik er niet uitkom, krijgt u na 1 januari weer het oude thema voorgeschoteld) en ondertussen heb ik de layout aangepast aan de actualiteit.
Na de Sint komt de Kerst en daarna of een nieuw thema of het oude weer, wat dan natuurlijk weer actueel is en nieuw. En niet alles wat oud is, is niet mooi.
Ik heb één LP van deze groep: Phantom of the Night, alleen al gekocht voor de schitterende hoes en daarna grijs gedraaid, vooral het nummer Ruthless Queen. Maandag is de drummer van Kayak overleden. Het bericht raakte me op een of andere manier, waarschijnlijk omdat ik ineens weer even terug was in de tijd.
Ik geef het eerlijk toe: de dood van Freddy Mercury heb ik niet bewust meegemaakt. De reden? Ik liep overtijd van mijn zoon (ja hij wordt 18: een mijlpaal!). Niet dat ik me daar erg druk over maakte (ik ging rustig nog naar een vergadering in Utrecht), maar toch waren mijn gedachten meer bij mijn te geboren kind (m/v) dan bij andere zaken die de wereld bezig hielden. Maar dit nummer is wel speciaal, met name ook omdat duidelijk te zien was dat Freddy Mercury ernstig ziek was.
Je kan wel eens zo'n bui hebben. Even terug naar de tijd dat ik jong was en helemaal (nou ja niet helemaal) zonder zorgen. In ieder geval naar de tijd dat ik jong was. De trigger? Iemand die vroeg hoe je filmpjes van You Tube kan downloaden naar je computer (als onderdeel van een nascholing over kwaliteit).
Lees meer "Effe zwijmelen bij mijn favo 70-er jaren muziek" »
Vandaag stond er een fantastisch team klaar om ruim 400 mensen te vaccineren tegen de Nieuwe Influenza (ook wel de Mexicaanse griep of vrij naar 100% Mike: de Tacogriep).
Naast mijn collega en de doktersassistentes, waren er ook nog twee bevriende ambulancemedewerkers aanwezig om mee te helpen. Het liep als een trein. Omdat iedereen vooral vroeg wilde zijn (je kan hem maar binnen hebben!), stond er aan het begin van de middag een rij tot ver buiten de praktijk. Ontzettend stom van mijzelf dat ik dat ben vergeten te fotograferen!!
Binnen no time was deze rij weggewerkt en konden we om beurten pauzeren om taart te eten (verlate verjaardagsviering), te roken, te plassen en even bij te kletsen.
Dankzij de geoliede samenwerking van het team, verliep de middag naar genoegen; ontspannen gewerkt met tijd voor een praatje, een aai over de bol, even de hand vasthouden, want het is toch wel eng als een vreemde je prikt en niet de vertrouwde dokter of doktersassistente, en af een toe een consult van deze of gene die mogelijk een milde vorm van dé griep had of gewoon benauwd was van zijn COPD.
Over een paar weken de derde ronde!
Vandaag werd op verschillende plaatsen in Europa de Kristalnacht herdacht die 71 jaar geleden plaats vond. Het liedje van BAP hierover vond ik toentertijd erg mooi.
Mijn assistente verbindt me door met een heer uit mijn praktijk:
"Dag dokter, nu kan ik sinds gisterochtend geen shaggie meer draaien, want die valt tussen mijn vingers uit als ik hem aan wil steken. En ik loop ook wat moeilijk". Alle risicofactoren voor een herseninfarct zijn aanwezig. Het heeft geen haast, want de klachten duren al ruim een dag. Mijn ochtendspreekuur is bijna afgelopen en ik zeg toe zo meteen langs te komen. "Dat hoeft niet dokter, ik kom wel naar u toe". Het moeilijke lopen blijkt geen belemmering te zijn. Ik druk hem op het hart te bellen als het toch niet lukt.
Twintig minuten later hoor ik van mijn assistente dat het evenwicht van deze heer niet optimaal is. De wachtkamer heeft collectief bijna een hartverzakking gekregen toen mijn patient bijna omviel en naast de stoel ging zitten.
Gearmd lopen mijn patient en ik naar mijn spreekkamer waar na mijn onderzoek blijkt dat hij waarschijnlijk een herseninfarct heeft gehad. Op mijn vraag hoe hij naar mijn praktijk is gekomen, blijkt dat hij als een dronken man over straat gezwalkt is. Nadat ik de ambulance voor hem heb gebeld (het ziekenhuis is toch net iets te ver weg om te lopen), gaan we stevig gearmd terug naar de wachtkamer. Mijn assistente zal een oogje op hem houden totdat de ambulance arriveert. Ik ga ondertussen verder met mijn spreekuur dat ik even onderbreek als de heren van de ambulance arriveren. Mijn patient verzucht ondertussen: "Dat ik dat nog mee mag maken dat ik gearmd met de dokter loop".
De krenten in de pap houden mij voorlopig op de been in een eerste lijns zorg die steeds minder aantrekkelijk wordt om in te werken.
Mijn zoon is net terug van zijn bezoek aan Antwerpen om Muse te zien. Hij heeft het uitstekend naar zijn zin gehad. Een grote wens van hem is met dit bezoek in vervulling gegaan.
Laatste reacties