VrouwMensZorg

Keek op de week

Het zijn drukke en volle dagen. Er gebeurt veel, waardoor ik er allemaal niet aan toekom om te bloggen en al helemaal niet om jullie blogs te bezoeken en te reageren...... Toch heb ik het wel naar mijn zin, ondanks personeelswisselingen, alle regelgeving van bovenaf en de drukte.

Waarom? Omdat ik gewoon ook echt met mijn vak bezig kan zijn. Veel gewone dingen, met name luchtweginfecties, maar ook echte pathologie en helaas ook weer een aantal mensen met kwaadaardige aandoeningen. Ik hoopte eigenlijk na vorig jaar (waarin er veel mensen overleden zijn) het dit jaar iets rustiger te krijgen qua palliatieve zorg. Want ondanks dat het zorg is, waar mijn hart ligt en waar ik een stuk satisfactie haal, kan het ook teveel zijn als de zoveelste redelijk jonge patiënt zich meldt met een niet meer te behandelen aandoening.

Gevallen vrouwen, mannen en kinderen

Het was de week van de gevallen mensen, en niet eens door de gladheid. Aanrijdinkje hier, aanrijdinkje daar. Buikpijn door de val of gevallen door de buikpijn? Pols, enkel, voet, knie, pink, neus, schouder. Ik mag dat wel die kleine traumatologie. Naast de palliatieve zorg, is de acute zorg ook een aandachtsgebied van mij. Een deel gaat naar het ziekenhuis en een ander deel behandel ik zelf.

En hoe kom je erachter dat een patiënt nog niet helemaal ontnuchterd is na een nacht stappen?

Zomaar kan alles anders zijn

Een patiënt komt binnenlopen. Wel reden om hem in te sturen, maar het lijkt in eerste instantie niet iets wat heel ernstig is. Toch zegt iets me (dat beruchte, niet te definieren "niet pluis gevoel")  dat deze heer met de ambulance naar het ziekenhuis moet.

En dan verslechtert de situatie dramatisch. Gelukkig heb ik tegen mijn gewoonte in meteen de ambulance gebeld, zelfs zonder verder onderzoek (en dat is zeer ongebruikelijk voor mij).

De bloeddruk blijkt torenhoog. Ik breng meneer naar de onderzoeksbank en ondertussen laat ik mijn collega halen (die toevallig aanwezig is op haar vrije dag). Zij mag alvast van mij het infuus prikken, terwijl ik de neuroloog bel.

Binnen 20 minuten is mijn patiënt op weg naar het ziekenhuis (met toeters en bellen). Ik weet nog niet precies wat er aan de hand is, maar een hersenbloeding lijkt waarschijnlijk. Ik kan het niet echt meteen van me afzetten. Ik heb wel vaker dat ik de ambulance bel voor een patiënt (meestal gaat het dan om een dreigend hartinfarct), maar zo als het nu was, dat heb ik nog nooit gehad.

We zijn er klaar voor morgen!

Heb ik weer.......

Is het een keer rustig op de praktijk, heb ik een keer tijd om allerlei klussen te doen, is er een landelijke storing van zakelijk dsl.

Nou ja, was wel lekker relaxed dat laatste half uur. Maar wel beangstigend dat we ondertussen zo afhankelijk zijn van de technologie dat we zonder toch een beetje met de handen in het haar zitten.Gelukkig hebben we nog wel een gewone analoge telefoonlijn zodat we gewoon bereikbaar waren.

De tweede ronde: nog één te gaan!

Vandaag stond er een fantastisch team klaar om ruim 400 mensen te vaccineren tegen de Nieuwe Influenza (ook wel de Mexicaanse griep of vrij naar 100% Mike: de Tacogriep).

Naast mijn collega en de doktersassistentes, waren er ook nog twee bevriende ambulancemedewerkers aanwezig om mee te helpen. Het liep als een trein. Omdat iedereen vooral vroeg wilde zijn (je kan hem maar binnen hebben!), stond er aan het begin van de middag een rij tot ver buiten de praktijk. Ontzettend stom van mijzelf dat ik dat ben vergeten te fotograferen!!

Binnen no time was deze rij weggewerkt en konden we om beurten pauzeren om taart te eten (verlate verjaardagsviering), te roken, te plassen en even bij te kletsen.

Dankzij de geoliede samenwerking van het team, verliep de middag naar genoegen; ontspannen gewerkt met tijd voor een praatje, een aai over de bol, even de hand vasthouden, want het is toch wel eng als een vreemde je prikt en niet de vertrouwde dokter of doktersassistente, en af een toe een consult van deze of gene die mogelijk een milde vorm van dé griep had of gewoon benauwd was van zijn COPD.

Over een paar weken de derde ronde!

Krenten uit de pap

Mijn assistente verbindt me door met een heer uit mijn praktijk:

"Dag dokter, nu kan ik sinds gisterochtend geen shaggie meer draaien, want die valt tussen mijn vingers uit als ik hem aan wil steken. En ik loop ook wat moeilijk". Alle risicofactoren voor een herseninfarct zijn aanwezig. Het heeft geen haast, want de klachten duren al ruim een dag. Mijn ochtendspreekuur is bijna afgelopen en ik zeg toe zo meteen langs te komen. "Dat hoeft niet dokter, ik kom wel naar u toe". Het moeilijke lopen blijkt geen belemmering te zijn. Ik druk hem op het hart te bellen als het toch niet lukt.

Twintig minuten later hoor ik van mijn assistente dat het evenwicht van deze heer niet optimaal is. De wachtkamer heeft collectief bijna een hartverzakking gekregen toen mijn patient bijna omviel en naast de stoel ging zitten.

Gearmd lopen mijn patient en ik naar mijn spreekkamer waar na mijn onderzoek blijkt dat hij waarschijnlijk een herseninfarct heeft gehad. Op mijn vraag hoe hij naar mijn praktijk is gekomen, blijkt dat hij als een dronken man over straat gezwalkt is. Nadat ik de ambulance voor hem heb gebeld (het ziekenhuis is toch net iets te ver weg om te lopen), gaan we stevig gearmd terug naar de wachtkamer. Mijn assistente zal een oogje op hem houden totdat de ambulance arriveert. Ik ga ondertussen verder met mijn spreekuur dat ik even onderbreek als de heren van de ambulance arriveren. Mijn patient verzucht ondertussen: "Dat ik dat nog mee mag maken dat ik gearmd met de dokter loop".

De krenten in de pap houden mij voorlopig op de been in een eerste lijns zorg die steeds minder aantrekkelijk wordt om in te werken.

Varkenspest??

Soms is het echt humor tijdens mijn spreekuur en dat is maar goed ook, want anders zou ik de botte naald erbij neergooien.

De cliënt weet door alle tegenstrijdige berichtgeving ook niet meer waar hij/zij aan toe is. Zo kreeg ik laatst de vraag van een patiënt wanneer de vaccinatie tegen de varkenspest gegeven zou worden.

Na een seconde stilte kregen we beiden de slappe lach. Gelukkig kan er nog gelachen worden!

Een punthoofd krijg ik ervan!

De botte bijl (of botte naalden). 

Een prima column van Medical Facts:

Naar aanleiding van een artikel in Medisch Contact (deze week) van een groep Limburgse huisartsen,heb ik de spuiten/naalden die wij geleverd hebben gekregen voor de “mexicaanse” vaccinaties even uitgetest. Het gaat om een of ander inferieur Spaans produkt van spuit en naald ineen.Eerst moet je met die naald de flacon in om het vaccin op te zuigen en loop je al het risico (als je dat te snel doet) dat de naald ombuigt. Daarna mag je met de botte naald de patient nog prikken. Vanmorgen kreeg ik een patient die regelmatig komt voor een vitamine B12-injectie;een mooie gelegenheid om de spuit/naald uit te testen (en daar kon ik de vloeistof nog gewoon uit een open gemaakt flaconnetje opzuigen). Toen ik de patient de spuit toediende,kwam er prompt de reactie : “Au;meestal voel ik niets als u mij prikt”.

Ergo: als wij volgende week honderden patienten gaan prikken ,kunnen wij onze lol op. Ik denk dat we er maar een geintje van gaan maken. Zo in de trant van :”tja, de minister heeft al zoveel moeten uitgeven aan 34 miljoen dure vaccins, dat er geen geld meer over was voor fatsoenlijke spuiten en naalden”. Of is dat (ook) een botte behandeling?

Vakantie: mooie dingen en ergernissen

Ik heb deze week vakantie: alhoewel.......de zorg voor drie terminale patiënten, maakt dat ik niet helemaal vrij ben. Al een aantal maanden heb ik mijn telefoon aan voor hen en ik merkte wel dat het me zwaar ging vallen, het altijd bereikbaar zijn, alhoewel er nauwelijks gebeld werd. Ze waren alle drie sterker dan we dachten. Niet eerder was ik zo onzeker over de prognoses. Na elke crisis klommen ze allemaal weer uit het dal. Het woord reservetijd viel menigmaal. Maar deze week viel het doek voor alle drie. Dat betekent dat ik in ieder geval de komende drie dagen rustig van mijn lange weekend in Amsterdam kan genieten, zonder dat de GSM aanstaat. Toch nog een beetje echt vakantie.

Nog 2 rondes te gaan

Vandaag ruim 400 mensen over de vloer gehad (terwijl er ondertussen vlakbij een kind geboren werd). De vaccinatie voor de gewone seizoensgriep zit er bijna op. Hierna nog 2 rondes te gaan voor de H1N1. Meer werk, meer mensen, eigen drukkosten voor de oproepen en minder geld per prik. Waar voor de gewone seizoensgriep oproepkaarten worden geleverd en er voorgevulde spuiten zijn, moeten we voor de H1N1 (De nieuwe influenza A, voorheen de Mexicaanse griep) de spuiten nog zelf optrekken en als het tegenzit ook nog zelf oplossen. Bovendien moeten we zelf zorgen dat er een uitnodigingsbrief komt. De folders krijgen we wel geleverd (dat dan weer wel), maar wanneer de vaccins komen, is onduidelijk. In het ergste geval moeten we de geplande data verzetten!

Maar we gaan er weer voor en houden voor ogen dat het gewoon een gezellige happening is!

Overbodig

Soms kan je je ineens teveel voelen als huisarts. Zoveel overweldigend verdriet. Wat ze nu nodig hebben is troost zoeken bij elkaar. Zachtjes ga ik weg nadat ik gevraagd heb of dat mocht.

Bijzondere, intieme momenten waar je als arts zomaar getuige van mag zijn.

Keek op de Week, maar dan anders

Tja, veel te vertellen, weinig tijd, dus maar even een kort overzicht van de week van dinsdag tot dinsdag.

• waar ik van baal: horloge in de sauna kwijtgeraakt en blijkbaar is er geen eerlijke vinder. Balen! En aangezien ik wel weer graag een Jacob Jensen wil, gaat dat ook enige centen kosten (gelukkig ben ik bijna jarig!).
• waar ik van kan genieten: van patiëntencontacten waar ik weer energie van krijg en weer weet waarom ik huisarts ben  geworden.
• waar ik van baal: dat ik deze week alweer 5 uur administratie erop heb zitten (en de wek is nog maar 2 dagen oud).
• waar ik van kan genieten: van een heerlijk ontspannen weekend waarin ik niet gewerkt heb.
• waar ik blij mee ben: kritische artikelen over de landelijke virusspecialist: de hype tot de juiste proporties terug gebracht.
• waar ik minder blij mee ben (maar helemaal mijn eigen fout): ik werk deze week 5 dagen, niet helemaal goed gepland dus.
• wat heel leuk was: ik heb vandaag de grootste Muse-fan van Nederland ontmoet omdat we kaartjes over hadden voor het concert van Muse in de Ahoy (zoon en ega gaan naar Antwerpen).
• waar ik een nostalgisch gevoel bij kreeg: Bob Bouma van "Voor een briefkaart op de Eerste Rang" (schitterend geparodieerd door Gerard Cox en Frans Halsema) is overleden. Vroeger een programma waar ik altijd naar keek.

Zo u bent weer op de hoogte! De relevante links en meer leuke dingen vindt u in het vervolg van dit artikel.

Mag ik een stukje met je meelopen?

Ik wou dat ik onderstaand citaat zelf verzonnen had, maar een collega van mij mailde dit. En ik denk inderdaad dat veel van de nieuwe, jongere collega's het te ingewikkeld vinden om echt een stukje met hun patiënten mee te lopen. De hang om alles steeds grootschaliger te willen doen, met steeds meer personeel, wijst daar op. De integrale, levensloopgeneeskunde loopt op zijn eind vrees ik.

Patienten zijn geen mensen meer met wie je een aantal jaren meeloopt op hun levenspad,maar gewoon klanten die je bedient zonder dat een hechte band nodig is.

Jammer.........

Deadline freak

Zucht en steun, maar het is af. De tekst voor een artikel in een tijdschrift waar ik aan mee schrijf. Tenminste als het niet te licht bevonden wordt.

Ik werk het beste onder druk en als mijn vakantie eraan komt en er ligt nog zo'n klus waar ik tegenaan zit te hikken, is het toch ineens af.

En verder was het weer een drukke dag. Met altijd de uitdaging om oog te hebben voor de leuke dingen en de uitdaging om een glimlach bij het afscheid op het gezicht te toveren van een man die niet meer lang te leven heeft. Na een gesprek over het afronden van zaken en het opruimen van de losse eindjes en mijn naderende vakantie (wat hij niet leuk vindt, maar hij het me van harte gunt), tijd voor de medische zorg en een grapje.

En dan is daar ineens dat onverwachte compliment: "dokter ik ben zo blij met je, want je helpt me altijd zo goed". Dat doet een dokter, die ook maar een mens is, goed.

Knap, zorgverzekeraar en niezen in je knieholte

Het was een drukke, maar ook wel een leuke werkdag. Soms met wat frustratie, maar ook met complimenten en vreemde mededelingen.

Maandag had ik hem gezien; benauwd, kon nauwelijks hele zinnen spreken, maar niet zo benauwd dat hij naar het ziekenhuis moest. Medicijnen voorgeschreven en vandaag graag op controle komen. Ik zag het al toen hij door mijn lange gang liep: het ging een stuk beter en dat beaamde hij. "Dokter wat bent u toch knap dat u mij helemaal beter hebt gemaakt!"

"Dokter, ik heb een interessant artikel voor u gelezen". Ik trek mijn wenkbrauwen op. "Als je de Mexicaanse griep hebt, moet je in je knieholte niezen". Verbazing op mijn gezicht. Ik weet niet hoe lenig jullie zijn, maar ik trek dat niet. "Maar het mag ook in uw elleboog hoor dokter!". Weer wat wijzer geworden.

Het is me al twee keer overkomen deze week dat een patiënt belt met de mededeling dat de "zorgverzekeraar vindt dat ik de patiënt MOET doorverwijzen naar een specialist" (en dat terwijl de patiënt niet eerder met het verzoek voor een verwijzing bij mij is geweest). Wat fijn dat de zorgverzekeraar op mijn stoel gaat zitten. Komt de zorgverzekeraar dan ook mijn spreekuur doen?

Empathische dokter

Verkouden mensen met een empatische huisarts zijn minder lang verkouden dan verkouden mensen met een minder medelevende huisarts, zo blijkt uit een onderzoekje dat verschenen is in Family Medicine. En dat vind ik nu eens goed nieuws en ik herken het ook. Alhoewel ik me daar als beginnend huisarts niet bewust van was.

Ik ga ruim 20 jaar terug in de tijd. Mijn eerste waarneming in een dorp op het platteland op één van de Zeeuwse eilanden. Een jonge vrouw die zich zorgen maakt over haar zwangerschap bezoekt mijn spreekuur. We praten een poosje. En na een kwartiertje is het consult beëindigd. Ik roep de volgende patiënt binnen, die mij vertelt dat de dame die net mijn spreekuur verliet, er een stuk beter uitzag dan toen ze kwam. In mijn ogen had ik niet zoveel gedaan.

Pas later ben ik me gaan beseffen dat je als huisarts soms bijna aan "magie" doet. Je doet eigenlijk niet zoveel, leunt achterover, biedt een luisterend oor en begrip. En vaak is dat voldoende. Ook in de palliatieve zorg. Ik vind het een uitdaging om ook als mensen heel erg ziek zijn, ze toch een glimlach te "ontfutselen" en als dat niet meer mogelijk is, soms gewoon even stil aan het bed te zitten, een hand vast te pakken en er te zijn.

---

De dag overleefd

De dag van vandaag heb ik overleefd. Letterlijk, want even was ik vanochtend bang dat een patiënt mij met zijn metalen stok flink op het hoofd wou slaan. Ik zei hem dat ik er niet van hield om bedreigd te worden (en mijn assistente ook niet) als hij zijn zin niet kreeg. Dat had ik blijkbaar niet mogen zeggen, want vervolgens werd hij verbaal agressief en begon met zijn stok te zwaaien. Mijn assistente stond a.h.w. in de startblokken om 112 te bellen, maar nadat ik een aantal keren hem rustig maar dringend had gevraagd het pand te verlaten, deed hij dat. Het was een patiënt van de collega die op vakantie is. Die heb ik maar een berichtje gestuurd dat deze patiënt niet meer welkom is bij me. Onze collega zal dus voor deze patiënt een andere "waarneem"huisarts moeten vinden.

Time flies.......

.........when you're having fun.

Nou heb ik niet alleen fun hoor, maar ben vooral heel druk met van alles en ook van alles niet, omdat er ook wel eens het nodige aan ontspanning moet zijn.

Een korte blik in mijn agenda leert dat ik na het vorige logje de volgende zaken heb ondernomen:

• nascholing over hoe ik electronisch patiënten kan doorverwijzen
• contract getekend met de huisartsenpost
• vervolgens mijn diensten voor de rest van het jaar "verkocht" aan waarnemers
• sinds 1 juli 24 uur per dag bereikbaar geweest voor mijn palliatieve patiënten (want die zorg wordt door de huisartsenposten niet altijd optimaal gedaan)
• een intervisiegroep bezocht
• vergadering met de huisartsengroep gehad over hoe we nu verder gaan na de aansluiting bij de huisartsenpost
• CD'tjes gebrand voor Kitty zoals beloofd
• bij een vriendin langs geweest om foto's te maken voor mijn fotocursus (en voor de gezelligheid)
• de pianostemmer over de vloer gehad en het pianospel van mijn dochter klinkt weer als muziek in mijn oren
• naar de afscheidsreceptie van een collega geweest
• mijn eindopdracht voor mijn fotografiecursus afgemaakt (moet na de laatste bespreking nog wel ingelijst worden alvorens geëxposeerd te kunnen worden)
• in de tuin gewerkt
• met zoonlief naar de tandarts geweest
• en natuurlijk gewerkt
• de cijfers voor de accountant bijna afgemaakt
• en ook nog wel kunnen ontspannen

Het bloggen is er dus een beetje bij ingeschoten.

Update

Een drukke week gehad, maar wel lekker gewerkt. Maar de week was net iets te druk om rustpunten te kennen, met als gevoel dat ik vrijdag het idee had dat ik ieder moment door mijn hoeven kon zakken.

Maar goed: ondertussen ben ik weer redelijk uitgerust. Vrijdag overigens wel een ontspannen dag gehad. Met dochter en vriendin naar Rotterdam geweest. Ik mocht één van mijn telefoonabonnementen vernieuwen en dan krijgt dochterlief altijd een nieuwe telefoon. Het is de Samsung Pixon geworden. Ik gebruik nu haar LG Shine en zo kan het zomaar gebeuren dat ik alleen nog maar voor de praktijk een Nokia heb. Voor mijn helemaal-privé-GSM heb ik nu een Samsung Innov8 en voor mijn palliatieve zorg diensten (en mijn minder-privé-gsm) de LG Shine. Toch zegt iets mij dat mijn volgende helemaal-privé-gsm weer een Nokia wordt. (Waarom ik 2 privé-telefoons heb? Van mijn minder-privé-gsm hadden op een gegeven moment teveel mensen mijn nummer, zodat ik ook tijdens mijn vakantie voor het werk gebeld werd...vandaar dus).

De hele week niet geschreven

Zomaar bijna een hele week geen letter aan het "papier" toevertrouwd. Reden? Een héél erg drukke week.

Druk met werk, druk met huiswerk voor mijn fotocursus, druk met dienst, druk met stress, druk met fotocursus, druk met beetje buikgriep hebben, druk met huishouden, druk met tuin etc. Dus behalve werk ook druk geweest met leuke dingen.

Dinsdag lekker vrij dus en een beetje in de tuin gewerkt en daarna naar het tuincentrum om plantjes te kopen voor in de bakken. Ga ik morgen doen. Daarna me lekker laten verwennen bij de kapper samen met dochter en vriendin. 's Avonds heerlijk gegeten en een keer een avondje tv gekeken: CSI.

Woensdag wederom een megadrukke werkdag. En vooral heel erg rommelig. Aansluitend dienst, met een ineens opkomende lichte buikgriep. (Normaal heb ik daar slechts nauwelijks een dag last van, maar nu houdt het alweer bijna 3 dagen aan). Ik weet van wie ik het heb en zij is er behoorlijk ziek van geweest. Dat is bij mij niet het geval, zodat ik toch gewoon mijn dienst kon doen, die gelukkig niet al te druk was.

Drukke dag

Het was een zeer drukke werkdag. Zelf hadden we een weekje vakantie gehad en tevens hadden we de waarneming van een collega die deze week op vakantie is. De telefoon stond niet stil. En heel vervelend, ook dan mag je voor het maken van een afspraak niet op de spoedlijn bellen, want die moet vrij blijven voor spoed.

Een aantal min of meer spoedjes tussendoor gezien. Niet meteen van levensbedreigend, maar wel van "het moet nog wel vandaag gezien worden".

Veel buikpijn door infecties van de urinewegen en het kan misschien ook nog wel een blinde darm ontsteking worden. Ook veel oorpijn en hoesten. Een man met mogelijke hartklachten. Gescheurde spieren. Nekpijn en rugpijn, een infectie van de huid en een gescheurde pees van de biceps.

Onze nieuwe assistente moest daarbij ook nog ingewerkt worden, wat overigens goed ging. Door de vele infecties van de blaas en hogere urinewegen, kon ze in ieder geval een aantal mooie urinesedimenten bekijken. En verder mocht ze alle vragen opschrijven die ze had zodat we die op een wat rustiger tijdstip kunnen nabespreken.

Uiteindelijk komt er altijd weer een einde aan de werkdag; zo ook vandaag. Morgen lekker een dagje vrij.

Welterusten

Ik val in slaap boven mijn toetsenbord.
Er komen positieve veranderingen aan.
Daarover later meer.

Ik wens u allen welterusten en een goede nacht.

Keek op de week

Bij gebrek aan tijd maar een overzicht van de afgelopen week.

Maandag hard gewerkt; assistente ziek dus moest er van alles geregeld worden.

Dinsdag heerlijk naar de sauna geweest en het lukte me om helemaal te ontspannen en nog een tintje opgedaan vanwege het voorjaarszonnetje.

Woensdag weer een lange werkdag en een overleg in het ziekenhuis. Me kwaad gemaakt over het feit dat de klok in het overleg tussen huisartsen en specialisten weer 15 jaar terug gedraaid wordt.

Donderdag had ik nascholing, maar mijn assistente was nog ziek, dus was ik maar weer eens assistente. Gelijk ook een aantal klussen gedaan. 's Avonds naar mijn fotocursus (ik was tenslotte nog in de buurt) en daarna richting Renesse voor mijn nascholing die 2 dagen zou duren. Veilig aldaar aangekomen, ondanks mijn nachtblindheid (waarom plaatsen de Zeeuwen geen lantaarnpalen op hun wegen?!?

Vrijdag nascholing in Renesse. Was erg zinvol. Donderdag bleek ik niets gemist te hebben. 's Middags heerlijk buiten een workshop gedaan. 's Avonds het afscheid van een collega die na ruim 30 jaar met pensioen gaat. Het was erg gezellig. Een oud hagro-collega gesproken wat ook niet verkeerd was. Leuk was dat hem vanaf het water een eerbetoon werd gegeven door een blusboot. Het is gewoon goed om zo bewust afscheid te nemen!

Het was slecht pad vandaag

Even een update.....

 Druk gewoon zo en dus geen tijd, puf en energie om logjes te schrijven. Ik doe ook wel aan ontspanning hoor, maar een ander soort, b.v. naar de film of Rockband spelen of voor de televisie hangen.

Even chronologisch maar:
Donderdag:
werkdag en na afloop vergadering met onze huisartsengroep. Vergaderingen die me veel stress geven vanwege veranderingen die gaan komen, waar ik me niet prettig bij voel, omdat het niet past bij mijn standaard van kwaliteit die ik wil leveren. Kort door de bocht: ik wil geen dienst doen bij een huisartsenpost! Je merkt ook dat de collegialiteit minder wordt. Met hoofdpijn kwam ik thuis. Stik chagrijnig.

Vrijdag:
Vrije dag. Weet niet meer wat ik allemaal gedaan heb. Boodschappen. Uit eten geweest bij de Chinees wat erg gezellig was en lekker. En ook volgens mij nog wat huishouden.

Zaterdag:
Naar de film. The curious case of Benjamin Button. Goede film. Duurde alleen wat lang, zodat ik haastje repje nog eten moest kopen voor mijn dienst op zondag.

Verregende patiënten

Een beetje verregend kwamen ze vandaag binnen, mijn patiënten. En ik was ook wat verregend na het rijden van mijn visites. Nog steeds veel luchtweginfecties, een aantal gesprekken over wel of niet reanimeren, wat controles en wat zich verder zoal aandiende.

Geen echt spectaculaire dag, wel zinvol, en aan het einde van de dag was ik het zat. Perikelen met werknemers, van alles regelen, inval etc. etc. Morgen vrij; lekker, ga ik van genieten, alhoewel ik ook nog wat moet werken.

Effe een update

Het zijn drukke dagen geweest deze week. Maandag leek het alsof ik weer op een plattelandspraktijk zat in het Zeeuwse. Veel ongevalletjes gezien (waaronder een aantal schaatsongevallen). Verder deze week nog veel luchtweginfecties en griepachtige beelden. Cardiale problemen ook en onwelwordingen die gelukkig onschuldig waren. En met deze droge luchten ook veel opvlammingen van eczeem.

Vandaag iets minder druk dan de maandag. Zij, van ondertussen 93, was er vandaag ook weer. Zoals altijd enthousiast. Pas was ze weer ziek geweest (Hart? Longen?), maar ze was er weer bovenop gekrabbeld (net als vorig jaar toen ze waarschijnlijk een hartinfarct heeft gehad, wat we naar haar wens gewoon thuis hebben behandeld).

"Ha dokter, wat ben ik blij om je weer te zien!" (haar standaard ontmoeting). Wat eczeem en wat hartfalen. En een gesprek: "dokter ik wil wel zo'n verklaring hoor, ook voor de thuiszorg. Dat ik niet meer gereanimeerd wil worden en niet meer naar het ziekenhuis wil. Als het afgelopen is, dan is het afgelopen. Klaar!" Volgende keer als ze komt, heb ik hem klaar liggen zodat we die beiden kunnen ondertekenen en haar dochter ook.

Koud!!!

Ik heb helemaal niets met deze kou. Zou het liefst diep onder de wol kruipen totdat de lente begint. Maar goed, dat kan niet. Dus werk ik en maak af en toe wat foto's. Want dit weer is wel erg fotogeniek!

Morgen dienst. En nu maar hopen dat ik er met die kou niet al te vaak uit hoef  's nachts!

Morgen weer aan de slag

Morgen weer aan de slag. Nu ja, vrijdag heb ik al weer 5 uur gewerkt, zoals altijd na een vakantie. Maar goed, morgen begint het echte werk weer.

Ondanks de gure en koude temperaturen (die absoluut niet aan mij besteed zijn) toch een heerlijke week vrij gehad. En veel gefotografeerd (wat mijn vingers niet altijd even op prijs stelden: nog net niet afgevroren). Hieronder een kleine impressie.

Werken met Kerst

Het waren twee drukke diensten de 24e en de 26e. Diensten met vooral ook weinig slaap (2-3 uurtjes max). En dat ga je voelen op mijn leeftijd!

Gelukkig was ik niet de enige die hard moest werken, getuige de P2000 monitor die vooral A1 ritten liet zien voor de ambulance, waar ik er overigens 3 voor mijn rekening nam de 26e.

Zelfs voor de 2e keer in de bijna 21 jaar dat ik huisarts ben, zonder dat ik de patiënt gezien heb een ambulance besteld omdat ik niet weg kon bij een kritieke patiënt. Ik ben altijd weer blij als ik merk dat ik in dit soort situaties toch rustig blijf en adequaat kan handelen. Dat moet je ook wel in dit vak. Aan paniek heeft niemand wat. Fijn is dan ook dat je samen met het ambulanceteam prettig samenwerkt en vanzelfsprekend van elkaar weet wie wat doet. Ik voel me in dat soort situaties niet overbodig zoals vele van mijn collega's die vinden dat ze geen rol meer spelen in de spoedeisende geneeskunde.

Gisteren had ik om 13 uur al bijna net zoveel patiëntencontacten gehad als op een gewone zaterdagdienst! Maar ik heb er wel een goed gevoel over.

Kerstnacht

En wat me dan weer opvalt is dat het tussen 4 en 5 uur redelijk druk is op de weg. En als ik dan om half 6 er weer op uit ga, lijkt iedereen ondertussen zijn of haar bestemming bereikt te hebben.

Geen vervelende visites; leuke contacten en bij de laatste patiënt kreeg ik een prachtige bos rode rozen. Alleen heb ik nog niet zoveel geslapen (om half twee had ik ook nog een telefoontje). Nu wil ik toch proberen nog een paar uurtjes te slapen voor het Kerstontbijt en dan kruip ik vanmiddag ook nog even onder de wol. Tweede Kerstdag ben ik immers ook weer paraat.

Vergeet u niet dat de Top 2000 over 17 uur en 43 minuten begint?

Dienst en zo

Gister dienst gehad en het was een genoeglijke dienst. Alleen jammer dat ik 's nachts veelvuldig gestoord ben voor zaken die ook hadden kunnen wachten.

Lichtpuntje in het hele dienstgebeuren is, dat het misschien toch mogelijk blijft om in de toekomst op kleinschalige wijze de diensten te blijven invullen. Een nieuwe uitdaging die goed aanvoelt. Nu maar hopen dat het ook echt wat wordt!

Kadootje

Ik ga er een midweek tussenuit. Het waren hectische weken, waarin ineens alles waarvoor ik sta in mijn vak en zoals ik het uitvoer, op losse schroeven staat.

Misschien daarover later meer.

Ik was in ieder geval verheugd te zien, dat de zonnebloemen, ondanks het late tijdstip van zaaien (augustus) toch nog uit gekomen zijn. Een echt verjaarskadootje!

Dienst gister

Gister dienst gehad. Het begon allemaal heel rustig, bijna sloom. Dus had ik tijd om allerlei werkgeversdingen te doen. Ik stel die vaak uit (behalve dan het overmaken van de lonen), want het is niet mijn hobby. Maar goed: ik hoop dat mijn personeel weer tevreden is.

's Middags, 's avonds en 's nachts was het druk. Ik had het al voorspeld. Er zat onrust in de lucht.

Een aantal ongevalletjes gezien, die ik op 2 na allemaal zelf af kon handelen. Een niersteenkoliek kan heel erg pijnlijk zijn. Gelukkig sloeg mijn therapie uiteindelijk aan (nadat ik patiënt twee keer gezien had) en kon hij rustig gaan slapen.

Een gebroken sleutelbeen is erg pijnlijk, maar geen reden voor ziekenhuisopname. Uiteindelijk ging mijn hoogbejaarde patiënt accoord met een crisisopname in een verpleeghuis.

Op een ambulance zit geen arts en het bestellen van een ambulance doe ik op medische redenen en niet vanwege de wijze van hoe iemand verzekerd is. Dat werd dus een taxiritje. Met een compliment aan mijn assistente die de patiënt kon overtuigen van het feit dat 112 bellen niet zinvol was en je beter naar de huisarts kon komen met de klacht die hij had.

Mijn nieuw aangeschafte saturatiemeter (om het zuurstofgehalte in het bloed te meten) deed wonderen. 98% en de patiënt wa gerustgesteld. ("En dat met mijn longen!").

Opmerkelijk

Dokter, het is zo rustig als je een poosje in de bak zit. U zou het eigenlijk eens een keertje moeten proberen. Je komt er helemaal tot rust.

Tussen al mijn vele post:
"Hoe gezond is jouw vagina?". Pardon......ik heb geloof ik niets te klagen. Zouden mijn mannelijke collega's deze post ook krijgen?

Hot in Amerika: The Golden Facial. Nu ook in Nederland! Een masker van puur goud krijg je op je gezicht. Waarom ik deze post nu weer krijg? Goud werd vroeger gebruikt als behandeling voor rheuma. Ik heb ze nog wel gegeven: goud injecties. Maar blijkbaar trekken je rimpels er ook van glad?!

Een catalogus van tandheelkundige zaken (ik heb die al eens terug gestuurd met de vermelding dat ik geen tandarts ben, maar blijkbaar is een huisarts van alle markten thuis). U mag best bij mij langs komen als u kiespijn heeft, maar dan wel uitdrukkelijk op eigen risico!

En zo heb ik me de afgelopen weken wel vaker verbaasd. Ach, zo blijft mijn vak boeiend.

Indrukwekkend

Twee nummers over dood en leven. Mijn kinderen vonden de Ballade van de Dood geweldig. Luister zelf en geef je oordeel. De links openen een popup scherm, waar je even de Play-button moet aanklikken.

Voor het eerst (Di Gojim).

De ballade van de dood (Klein Orkest).

Bereikbaarheid huisarts -2-

Hier schreef ik er al over. En vandaag koppen de kranten:

Telefonische bereikbaarheid van huisartsen moet sterk verbeteren

en dan gaat het met name ook over de spoedtelefoontjes in de praktijk.

Zelf vind ik dat we e.e.a. goed geregeld hebben. Een aparte spoedlijn, op werkdagen nooit een antwoordapparaat op, directe doorschakeling naar de huisartsendienst (die bij spoed meteen doorschakelt naar de dienstdoende dokter) en de diensten doen we nog steeds kleinschalig, zodat je in de avond- nacht- en weekenddiensten altijd meteen een dokter aan de telefoon hebt.

Pas nog kreeg ik een telefoontje: of ik niet dacht aan een electronische doktersassistente (ik kon me er helemaal niets bij voorstellen). Of ze wilde uitleggen wat dat was? Neen, maar dat kon de vertegenwoordiger wel. Vervolgens vroeg ik of dat zo'n mevrouw was die eerst een heel verhaal hield en vervolgens je de keus liet tussen toets een 1,2,3 of 4. Dat was het. Dank u, dan heb ik geen belangstelling.

Wel eens geprobeerd zoiets te doen als je vanaf een telefooncentrale belt (ik wel: daarom heb ik zo'n hekel aan die telefooncomputers)? Help! Waar zit de TDK-knop (TDK = Toon Druk Toets)???? Ik heb hem uiteindelijk gevonden. Anders werken die keuzes namelijk niet. En niet iedereen heeft keuze 5: "als u geen keuze maakt, wordt u doorverbonden met een menselijke stem". Vaak klinkt dan: "u heeft geen keuze gemaakt, probeer opnieuw of verbreek anders de verbinding".

Ben ik ouderwets? Vast wel! Vind ik dat erg? Nee hoor!

Voorbeeld van mijn bereikbaarheid bij spoed vandaag: patiënt belt, assistente neemt op, overlegt kort met mij, ik laat alles vallen en ga er naar toe, en ben er binnen 15 minuten (inclusief telefoontje).

Het rapport.

Bijna 93 jaar en dan Voorntjes vangen

"Ha dokter, wat ben ik blij om je weer te zien"!

Altijd even vrolijk komt ze binnen. Ze loopt bijna harder dan ik. Ze wordt alleen steeds kleiner. Een poosje terug was ze behoorlijk ziek. Waarschijnlijk heeft ze toen een hartinfarct doorgemaakt. Ze wilde niet naar het ziekenhuis en niet gereanimeerd worden, mocht dat aan de orde komen. We dachten dat ze zou overlijden. Maar 3 weken nadat ze zo slecht was, kwam ze gewoon weer bij mij op het spreekuur voor haar controle afspraak. Van de hele periode van haar ziekte, kon ze zich niets meer herinneren. Het was blijkbaar haar tijd nog niet.

Het ging goed met haar. Ze wist nog dat ik ook in oktober jarig was (dat heb ik haar blijkbaar een keer verteld).

Korte update van de rest

Maandag megadruk op de praktijk. Aansluitend een ernstig drukke dienst met overigens terechte hulpvragen. Elf contacten, waarvan 9 tussen half 6 en 22 uur (3 telefoontjes en 1 consult en voor de rest moeilijke visites die veel tijd vroegen. Daarna tot 24 uur alle administratie verwerkt en daarna twee lange visites: eentje om half één (half twee in bed) en eentje om half 6.

Wat er zoal was?
Hart, longen of toch psychisch? Ik besloot tot het laatste, een rustgevend tabletje deed wonderen en ze kon met een gerust gemoed de nacht in.

Een lullig reagerende chirurg omdat ze niet geloofde dat ik een patiënt met dit probleem had. Of ik de patiënt wilde informeren dat het wel een aantal uren kon duren. Fijntjes meldde ik dat de patiënt met de ambulance kwam. De patiënt in kwestie was volledig stabiel, maar het is nu eenmaal een potentieel levensbedreigende aandoening en als je er aan denkt, dan moet je daarnaar handelen. Ik hoop dat ik het mis had (want dat is voor de patiënt wel zo prettig).

Een hoogbejaarde met algehele malaise die nu toch dreigde uit te drogen.

Een patiënt met veel pijn vanwege een kwaadaardige aandoening.

Een patiënt met een mogelijke longembolie, maar misschien ook niet. De SEH was er niet blij mee. Kom dan maar eens een dagje met me meelopen. Thuis is altijd moeilijker dan in een ziekenhuis.

Een terminale patiënt van mijzelf. Een darmbloeding. Buikpijn. Maagpijn. Een gebroken been......

Dinsdag lekker een relaxdag. Eerst een nieuwe cavia gekocht. Alleen is maar alleen en voor de achtergebleven cavia is gezelschap wel zo prettig. Daarna met een vriendin heerlijk naar de sauna geweest, met massage en gezichtsbehandeling.

Moet ik vaker doen!

En nu ga ik slapen. Welterusten voor u allen.

Onrustig

Het was onrustig vandaag. Niet echt druk, maar wel zo onrustig dat ik pas tegen 19 uur naar huis kon.

Nog een weekje werken en dan heb ik 3 weken vakantie maar liefst. Ik ben er aan toe en mijn personeel ook. Soms is het een beetje op eieren lopen om te zorgen dat een doktersassistente het nog even volhoudt tot de vakantie. Niet omdat het werk te veel is, maar omdat ze privé ook net te vaak ja zegt als haar iets gevraagd wordt.

Tja, nog steeds worden bij patiënten van ons kwaadaardige aandoeningen gevonden. Gelukkig bleken twee mogelijk kwaadaardige aandoeningen bij operatie goedaardig. En iedereen wil beter zijn voor de vakantie, want ziek op vakantie is geen issue. Helaas gaan veel mensen ziek weg. Kwestie van overbelast zijn en dan de ruimte hebben om dat volledig tot wasdom te laten komen. En dan word je ziek. Ik heb daar zelf vroeger ook wel last van gehad. Heftige rugpijn, hoge koorts etc. Tegenwoordig gaat dat beter. Misschien bouw ik voldoende af voordat ik vertrek. Al doende leert men.

Druk

Ik heb het druk; dus nauwelijks tijd om te loggen. Ik maak lange dagen en moet vaak vroeg op.

Korte samenvatting van de laatste dagen:

• In de tuin gewerkt ter ontspanning
• dochter uitgezwaaid naar Tsjechië
• derde prijs gewonnen in een fotowedstrijd
• bezig geweest met veel palliatieve zorg
• in het Spaans een relaas aangehoord en ik begreep er zelfs wel iets van (en ik spreek het niet)
• veel visites
• je sterk maken voor de beste zorg voor een patiënt
• cijfers 2007 bijna af gekregen
• inschrijftarieven gedeclareerd
• en tussendoor ook nog geslapen
• rockband gespeeld met mijn zoon
• en zelfs een nummer op expert uitgespeeld op bas (volgens mijn zoon het enige nummer waar dat mogelijk is)

Zo en nu ga ik slapen.

Mijn dag

• Twee kinderen tussen de 1 en 2 jaar die mijn spreekkamer afbraken. Grenzen stellen en nee zeggen. Niet alle ouders kunnen dat even goed. Ik wel naar mijn eigen kinderen. Het er ook nog even over gehad tijdens het diner. Ik geloof niet dat ze er onder geleden hebben.
• Zoonlief heeft toetsweek; de laatste van dit jaar. Met een aantal afsluitende toetsen; d.w.z. dat ze meetellen voor het eindexamen over twee jaar. Dat geeft dus wat extra stress.
• Dochterlief gaat volgende week naar Tsjechië wat ook extra stress geeft vanwege de paklijst. Zij denkt soms dat het om een modeshow gaat, terwijl ze gaan survivallen.
• Ik kan er nu al tegenop zien dat een assistente van mij over drie jaar met pensioen gaat.
• En een flinke 15-jarige geeft geen kik als ik een vervelend abces op de vinger open maak.
• Niet voor elke hoofdpijn is een scan nodig.
• Zenuwbehandelingen van de kiezen: ik heb er geen ervaring mee. Maar degenen die mij lief zijn des te meer. Ik heb een ijzersterk gebit (ondanks matig/slecht onderhoud), maar ik heb een gave om vrienden en vriendinnen te treffen die voor vele honderden euros (of duizenden guldens vroeger) moeten laten verbouwen aan hun gebit. Duimt u straks mee om half drie als mijn vriendin onder handen wordt genomen door haar tandarts?
• Hopelijk vind u het nu goed dat ik mijn oor te rusten leg op mijn kussen.

Ik wens u allen een goede nacht en morgen fris weer op.

Gewoon

Het was een rommelige dag vandaag; zowiezo veel onrust de laatste tijd. Veel patiënten met kwaadaardige aandoeningen: het lijkt wel besmettelijk. Ook een vriendin van mij die kanker heeft. Komt wel ineens dichtbij. Tenslotte is ze slechts een maand jonger dan ik ben.

Ook bijzonder hoe een ieder anders erin staat. Berusting; over je heen laten komen; vechtlust; ik ga mijn vrouw weer zien; je dochter na 10 jaar weer zien en toch dus goed kunnen afsluiten; het leven trekt voorbij en ik denk steeds meer aan Korea en de tijd dat ik daar diende; het niet willen accepteren dat je de strijd gaat verliezen en als mijn hart stopt, laat het dan lekker stoppen, want dood ga ik toch.

Huisartsenzorg waarom ik huisarts ben geworden, al is het niet altijd even gemakkelijk. De kern van mijn vak.

Zo...........

Maandag dienst, die ik overigens bijna straal vergeten was. Agenda kwijt, dan heb je dat. Wel gelukkig 's ochtends bij het weggaan er al achtergekomen, zodat ik de tijd had om me voor te bereiden. Gelukkig was mijn collega het ook vergeten, dus dan maar telefonisch even wat zaken doorspreken (meestal gebruiken we daar de dienstavonden voor als het rustig is).

I.t.t. tot mijn laatste diensten, was deze dienst rustig. Allemaal zaken die ik telefonisch af kon handelen.

Even op het verkeerde been gezet overigens.
De telefoon gaat.

"Met dokter Hannah".
"Met E."

Denk, denk. Welke E.? Toevallig net een mailtje gehad van die ene E. Ook werkzaam in de zorg en een patiënt van mij. Maar waarom belt die als ik dienst heb? Net als ik bedenk dat het dan die andere E. moet zijn, hoor ik, "van de ambulancedienst", dus toch DP die ik soms wel tegenkwam, maar met wie de communicatie minimaal was na een onaangename aanvaring. Aan de telefoon moet je wel communiceren, want er is verder geen schriftelijke overdracht of een  zichtbare patiënt. Natuurlijk ging dat verder zonder problemen. Netjes afspraken gemaakt over telefonische controle met deze patiënt. Die overigens netjes een kwartier voor de afgesproken tijd belde hoe het met hem ging ("sorry dokter, maar ik wil nu naar bed").

Eigenlijk een huisartsenrit, want een ongecompliceerd epileptische aanval kan ik ook nog wel aan als simpele huisarts. Had ik in mijn voorlaatste dienst nog.

(Foto overigens eerlijk gejat van Mike)

Druk!

Het was druk zondag met de dienst. Zondag is meestal een rustige dienst, dus had ik allerlei werk meegenomen om te doen. Niet dus. Ik ben continu bezig geweest. Vind je het erg dat ik niet meer helemaal weet waarmee.

Ongevalletjes. Meisjes die flauwvallen en moeders die daarvan schrikken. Hoesten en hooikoorts en chronische pijn. Vallende vrouwen en duizelige mannen. Ik huil al een jaar en voor pijn die al weken duurt wil je op zondag naar een specialist. De patiënt was niet tevreden toen ik hem niet doorstuurde.

Moeilijke visites ook.
Ik heb zo'n pijn al jaren, is het epilepsie of gewoon flauwvallen, is het een longembolie of spierpijn, is het een depressie of Parkinson? En wonden kunnen verschrikkelijk stinken! 

Deze had u nog tegoed

De blaren op de voet dus.......

Intensieve werkweek

Ook omdat het druk was, maar vooral vanwege de problematiek.

Ineens 5 patiënten met een kwaadaardige aandoening. Dingen regelen met spoed, luisteren, praten, anticiperen, meedenken. Dan is het ook prettig datje met zijn 2-en bent, dan kun je de emoties delen en ook de patiënten. Het kwam zo uit dat het 3 patiënten waren die vooral bij mij komen en 2 patiënten die vooral mijn collega bezoeken.

Kinderen geven zorgen en als er een vermoeden is van mishandeling, moet je als huisarts zeer zorgvuldig te werk gaan. Niet alleen vanwege het belang van het kind (wat op de voorgrond staat), maar ook in het belang van jezelf, zoals hier te lezen valt. Ik ken inderdaad ook een collega die voor de tuchtrechter moest verschijnen omdat ze mogelijke mishandeling bespreekbaar had gemaakt. Overigens wel heel prettig overlegd met de vertrouwensarts.

Welbestede dag

Het was een welbestede dag. Het Zeeuwse was makkelijk te vinden: alsmaar rechtdoor en op het eind rechtsaf en dan naast de frituur.

's Avonds een ontspannen discussieavond over het kleinschalige, wat aardig aansloot bij de rest van de dag. En na afloop met een mandje tomaten naar huis als dank voor mijn voordracht en deelname aan het forum

Geen strand (geen weer voor) en geen klompen gezien. Wel een hele lieve hond en sloffen.

Dag!

De dienst zaterdag

Ik dacht zo, misschien vinden jullie het leuk om eens te lezen wat ik zoal zie in een dienst. Hier en daar iets veranderd vanwege de herkenbaarheid.

Ik neem de dienst van gisteren: niet een heel drukke dienst, wel een typische "het is mooi weer" dienst. Overdag sloom, rommelig. 's Avonds druk.

• een mevrouw met een ontstoken oog;
• een schimmelinfectie op een vervelende plek;
• ook in de zon kun je tweedegraads brandwonden oplopen;
• en van veel insectenbeten kun je last hebben;
• sommige kinderen lusten geen penicillinedrankjes;
• en dan zijn net je pillen op als je een migraine-aanval krijgt;

Wakker?

Ik schijn vanmorgen niet helemaal wakker geklonken te hebben aan de telefoon, hoorde ik terug. Ikzelf bestrijd dat.

Nou hangt mijn tempo van wakker worden tijdens de dienst wel samen met wat voor soort telefoontje ik krijg. Bij sommige telefoontjes ben ik meteen klaarwakker. Bij dit telefoontje ging het iets minder snel.

Triiiiing (3x): ik neem de telefoon op.
"Met dokter Hannah, goedemorgen".
"Met M. van de ambulance, ik ben hier bij mevrouw J.", en dan denk ik al: ik heb geen haast. Is er iemand overleden (niet gelukte reanimatie?) of belt deze pleeg voor overleg over het wel/niet vervoeren van de patiënt naar een ziekenhuis of over het anderszins te voeren beleid, of belt ze om informatie. De wakkere persoon aan de andere kant ratelt aan één stuk door met de overdracht en ik moet dan even weer vragen bij wie ze is, waar ze is (het adres) en de geboortedatum en het verhaal tot me nemen en opschrijven.

Patiënt hoefde niet naar een ziekenhuis en ik wist dat patiënt mij kon bellen als het uiteindelijk toch niet zou gaan thuis.

Dienst

Tot nu toe een rustige dienst.
En nu maar hopen dat ik de nacht mag doorslapen.
Een foto van mijn favoriete stad bij nacht voor allen die vannacht waken.

Herkenning

Ze stond me bij de lift op te wachten vanmorgen. Dat ze naar beneden ging was niet meer nodig. De automatische deuren van de flat haperden, maar om half 8 waren er genoeg mensen die naar hun werk moesten, de hond uit lieten, zodat ik toch de lift kon bereiken.

"U bent bij mijn broer geweest 3 jaar geleden", zei ze. En ineens wist ik het weer. Ik had gemorst toen ik het infuus prikte en zij boende mijn rok schoon terwijl we op de ambulance wachtten en ik de broodnodige controles bij haar broer deed. Helaas is haar broer net nadat ik hem op heb laten nemen, overleden.

Update rug

Het werken ging wel vandaag. De collega's zouden de eventuele spoed rijden, maar dat was niet nodig. Het autorijden viel tegen. De crash van de harde schijf van mijn pc ook. Alhoewel: de laptop die ik installeerde op mijn bureau, was ergonomischer (maar maakte een wat onpersoonlijker indruk) dan mijn gebruikelijke opstelling waar het beeldscherm meer in een hoek staat en ik ruimer zicht en oogcontact heb met de patiënt.

Druk en zo

Half negen 's ochtends stond heel mijn spreekuur al vol. Dus plekjes tussendoor gemaakt. Wel zeven "tussendoortjes" zag ik en allemaal terecht. Peesletsel, breuk van het kuitbeen, niersteenproblemen, longontsteking, controle longontsteking bij een patiënt met een verminderde weerstand, de vijfde ziekte (het heerst), en een patiënt met een pijnlijke maagzweer. En naast die tussendoortjes, zag ik natuurlijk ook gewoon de rest van mijn patiënten die op reguliere spreekuurplekken stonden ingepland.

Telefoontjes, overleg. Overdracht voor mijn collega en ze moet nog wat dingen regelen, want om 18 uur is de röntgen niet meer te bereiken.

Je kan je als dokter meer zorgen maken over de partner dan over de patiënt; en met spoed aangevraagde uitslagen, komen niet altijd met spoed. Maar aan elke dag komt een einde en dan ben ik blij als om 17 uur de telefoon doorgeschakeld kan worden naar de dienstdoende collega.

Tussendoor ook nog de arbodienst gebeld over een zieke werknemer. En zo waren er meer klussen die gedaan moesten worden.  Uiteindelijk weer om 19 uur naar huis en neen, ik had geen puf meer om te stofzuigen (interieurverzorgster ziek). Dat mag mijn assistente morgen doen.

Morgen vrij: sporten en administratie.

Onderduiken

Ik duik 2 dagen onder. Nascholing en andere zaken. U ziet mij wel weer verschijnen.

De maandag

Wat was ik moe vandaag. Gelukkig was het druk, dan heb ik niet zo veel tijd om over mijn eigen moeheid na te denken en ik word dan in de  loop van de ochtend minder moe en kan er weer ouderwets tegenaan gaan.

En wat er dan zoal was:
een mooi meiske met een klassiek beeld van de ziekte van Pfeiffer. Weet u op welke leeftijd de meeste mensen de ziekte van Pfeiffer krijgen? Op de peuterleeftijd. Dit was zo'n schattig peutertje. Als ik een arts in opleiding bij me had gehad, ook heel leerzaam qua lichamelijk onderzoek (fysische diagnostiek: ondanks alle techniek, nog steeds de basis van ons handelen). Opgezette klieren, een vergrote milt en een vergrote lever bij een lief kindje dat er overigens niet echt ziek van was. De uitslag van het bloedonderzoek bevestigde mijn diagnose.

De vijfde ziekte is onschuldig, maar je moet wel uit de buurt van zwangere vrouwen blijven. En als volwassene kun je er wel behoorlijk ziek van zijn (weet ik uit eigen ervaring).

Soms kun je niet aan de verwachtingen van je patiënt voldoen. En dat kan een pittig gesprek geven.

Veel koorts met spierpijnen en huidpijn. Het zoveelste virus waart rond. En neen, daar helpen geen antibiotica tegen.

Medicijnen van buren moet je niet zomaar gebruiken.

Werk kan stress geven, een ongezonde leefstijl kan ervoor zorgen dat je vaker kwaaltjes hebt en een voorgenomen huwelijk kan  ook aanleiding zijn voor wat spanning.

En zo was er meer klein en groot leed.

Om 19 uur heb ik de deur achter me dicht getrokken.

Gekkenhuis

Het was een gekkenhuis vandaag; zo mag je het wel stellen. In de ochtend structureel veel uitloop. De patiënten hadden tijd nodig en die was niet planbaar in de agenda vanwege de drukte, maar ze kregen die tijd wel van mij. Mijn assistente was zichtbaar nog  niet helemaal opgeknapt van haar grieperigheid en stortte einde van de ochtend in en mocht dus van mij eerder naar huis.

Veel gesprekken. Een vrouw met een moeilijk neurologisch probleem: of het is niks of het is iets vervelends. De neuroloog mag dat verder uitzoeken. Weinig simpele controles. Een röntgenfoto met spoed aanvragen, wil zeggen dat ik de uitslag vandaag wil hebben en niet over drie dagen. "De wachttijd kan oplopen tot 2 minuten", betekent blijkbaar dat het er ook ruim 10 kunnen worden. Toen heb ik de telefonist maar gevraagd om een ander toestel te proberen en dat lukte meteen. Waarom heb je huisartsennummers als die blijkbaar niet gebruikt worden??

Drukke dagen

Drukke dagen gehad, met ook weer ergens een dienst met weinig slaap.

Kindertjes:
kindertjes daar heb ik wat mee. Ooit heb ik kinderarts willen worden. Totdat ik bedacht dat ik niet de hele dag (ernstig) zieke kinderen wilde zien en dat ik graag in de eerste lijn wilde werken met alle leeftijden. Dus werd ik huisarts.

2006

Ik heb er een streep onder gezet. De financiën bedoel ik. De accountant mag de rest verder uitzoeken. Ik ben een paar duizend euro kwijt die ik wel gedeclareerd heb, maar nooit ontvangen heb en waarschijnlijk ook niet meer krijg.

Na lang zoeken heb ik een kleine 3000 euro kunnen wegboeken (ten onrechte gedeclareerd door een fout in de software begin 2006), een paar honderd euro weer ter declaratie aangeboden, en van de rest hoop ik maar dat de belastingdienst die voorlopig wil afschrijven als onvoorziene verliezen. Mocht ik die nog betaald krijgen, dan komen die betalingen vanzelf boven water bij de aangifte van 2007 (tenslotte moeten ook alle bankafschriften overlegd worden) en wordt daar alsnog belasting over betaald.

Ik heb besloten om aansluitend door te gaan met 2007, zodat ik einde van het jaar up-to-date ben.

Dienst

Vandaag heb ik dienst. Ik zie er een beetje tegenop. Maar als ik eenmaal aan het werk ben, heb ik daar geen last meer van.

Ik had voor de dienst een lekkere magnetronmaaltijd gehaald en mangostukjes als toetje.

Na het sporten gister had mijn zoon blijkbaar trek, want ineens bleek hij de mangostukjes gevonden te hebben en daar heerlijk van te genieten. Zijn commentaar toen ik zei dat dat mijn toetje voor de woensdag was: "dan had je dat er maar op moeten zetten".

Ik denk maar zo, mijn zoon moet er nog van groeien. Met zijn 1.84 m en 64,5 kgr kan hij nog wel wat extra's gebruiken. En dan te bedenken dat ik op mijn 16e ook zo stakerig was zonder een grammetje vet. Kan ik nu niet meer zeggen!

Maandag werkdag

Het was een wat onrustige dag gister.

Niet extreem druk, wel veel telefoontjes te doen, regelwerk, overleg, veel gesprekken en proberen een tandarts te vinden.

Wat heb je dan al zoal?
Huiselijke ruzies zijn niet per definitie voor de dokter; pijn kan heel anders beleefd worden door de partner dan door de patiënt; een rolstoeltaxi kan soms een ambulancerit uitsparen; ineens kan je zomaar met een gouden handdruk op straat staan; als er miscommunicatie is tussen patiënt en specialist, kan de huisarts daar soms een bemiddelende rol in spelen; een spoedtandarts te pakken krijgen is geen sinecure; begeleiding van burnout kan na een jaar afgesloten worden omdat het de patiënt goed gaat en hij weer aan het werk is.

Lekker gewerkt; nog lang niet klaar met alle klussen eromheen. Vandaag heb ik daar al anderhalf uur aan besteed. Nu lekker bij een vriendin op de koffie en straks verder aan de administratie.

Drukke dag en avond

Zo, een drukke dag gehad en ook een drukke avond.

Alweer een slecht-nieuws gesprek met een dame met waarschijnlijk longkanker. Even een arm over haar schouder. Ze begreep het allemaal best, was er natuurlijk al bang voor, want ze heeft het meegemaakt bij haar moeder en ze hoopte een longarts te treffen die een beetje spraakzaam was en een oor had voor haar wensen. Ik kon er niets zinnigs over zeggen omdat ik de specialist in kwestie (nog) niet ken. Volgende week weer eens bij haar langs om te kijken of er ondertussen wat meer duidelijkheid is.

En dan ook nog een spiraal geplaatst en uitstrijkjes gemaakt. Overigens gebruiken wij geen beensteunen. We hebben ze niet eens. Zonder is veel vrouwvriendelijker en we hebben eigenlijk nooit problemen. Bij vrouwen waar we geen goed zicht hebben, volstaat het om de vrouw haar handen onder de billen te laten plaatsen.

Nog veel mensen met koorts en vieze kelen.

Einde van de middag vergadering van de huisartsengroep, waarbij het goed was om een collega die ik al lange tijd niet heb gezien (omdat hij minder is gaan werken) weer eens tegen te komen.

Daarna een dienst waarbij een stanleymes, maar ook een ladder gevaarlijke attributen blijken. Daardoor kan een geplande vakantie minimaal een dag uitgesteld worden omdat sommige letsels nu eenmaal wat langer geobserveerd moeten worden. Ook blijken kinderen nog regelmatig van trappen te kunnen vallen en elke keer verbaast het me weer hoe vaak dat toch goed gaat.

Tussendoor wat lampjes vervangen in de praktijk die het niet meer deden en de prullenbakken geleegd en de vuilniszak. Dit laatste omdat onze hulp in de huishouding zich ineens een vrije dag toebedeeld had. Dat viel bij mij overigens niet in goede aarde. Daar wordt in een later stadium zeker op terug gekomen. En gelukkig nog tijd gehad om ook nog spare ribs te verorberen samen met een vriendin. Het was overigens de eerste keer dat ik deze at.

En eindelijk weer eens tijd gehad om te overleggen met mijn collega; ook over praktische zaken en veranderingen in ons HIS (HuisartsInformatieSysteem) en de CAO en de andere systematiek van loonberekening van ons personeel (waar ik volgende week hopelijk verder over ingelicht wordt).

Uiteindelijk bedacht ik na middernacht dat ik ook nog het een en ander aan verwijsbrieven moest schrijven..........

Nu nog eens afwachten wat de rest van de nacht brengt.

Soms....

Soms kan je ineens meer geraakt worden dan anders door een patiënt. Een patiënt, net een aantal jaren jonger dan ik ben. Sinds een ruime week is het waarschijnlijk dat hij nog maar kort te leven heeft (maar er wordt nog van alles gedaan aan het achterhalen waarom hij zo ziek is). Gezien de symptomen is er maar één conclusie mogelijk. Hij heeft niet lang meer te leven.

Ik heb een aantal dingen geregeld voor hem en ga er na het weekend langs. Hij weet waar hij aan toe is en wil van alles regelen voor zijn vrouw.

En even nu kan ik het minder goed handelen dan anders. Misschien omdat ik moe ben na een drukke dienst zondag, misschien omdat ik net twee palliatieve/terminale patiënten begeleid heb en weliswaar goed afgesloten heb, maar toch....even een pas op de plaats was misschien wel prettig geweest.

Morgen zie ik het vast weer wat meer in perspectief, maar dan, welk perspectief voor de patiënt?

Effe genieten van mijn vrije weekend en maandag er verder mee aan de slag.

Een bijzondere visite

Eergister een bijzondere visite gedaan bij een dame uit mijn praktijk. De afgelopen periode was ze erg ziek geweest en hoewel ze altijd bij mij kwam, was ze de laatste twee keren door mijn collega opgenomen omdat ze te ziek was om te wachten totdat het mijn werkdag was. En nu was ze weer thuis.

Keurig lag ze in bed, de dame die ze altijd geweest was. Wel nogal opgeblazen, omdat ze veel vocht had vastgehouden de laatste dagen omdat haar nieren niet meer werkten. Maar volgens haar dochter was haar gezicht alweer wat slanker. Twee mooie boeketten met witte bloemen flankeerden het bed. Ze was stil, had niets meer te vragen, zoals vroeger. Rustig lag ze daar, het was goed. Tot op het laatste moment de regie in handen gehouden. Zelf besloten dat het genoeg was en de behandelingen moesten stoppen. Zelf beslist over teksten en muziek en dat ze weer naar huis wilde. Stil lag ze daar nu.

Met de kinderen vervolgens gesproken over wat voor vrouw ze was geweest, wat voor moeder en hoeveel moeite ze had met het feit dat ze steeds minder kon. Altijd keurig gekapt, gekleed en met de juiste accessoires en sieraden. Niet altijd gemakkelijk voor de mensen in haar omgeving, maar een vrouw met humor, tot het laatste moment. Ook gelachen om haar met de kinderen over hoe ze zich nog optutte voordat ze opgenomen werd, hoe ziek ze ook was. Omdat ze dat belangrijk vond. Ik zag het zo voor me, ook al was ik er niet bij geweest.

Het was een mooie afronding zo. Een mooi afscheid. Een bijzondere vrouw is heen gegaan.

Gisteren

Gisteren voor de zondag een uitgesproken drukke dienst. Er heerst "zomergriep", veel keelpijn, oorpijn, een heuse echte Pfeiffer, ook een enkele longontsteking en een verdenking op een hartinfarct, dus de ambulance maar weer eens op de praktijk besteld.

Veel telefoontjes, met ook vooral klachten waarvan je je afvraagt waarom mensen daar persé zondagavond voor moeten bellen. Mijn vriendin, die voornamelijk in de acute geneeskunde werkzaam is, nam ook even de telefoon op toen ik net op het toilet zat. Nu verbaast zij zich toch altijd al over de redenen waarvoor mensen in de dienst bellen (maar goed: je zal maar heel ongerust zijn). Maar zij kreeg net dus zo'n telefoontje waarvan ze dacht: waarom bellen ze in vredesnaam nu nog zondagavond om half 10.

Ik kom dus van mijn sanitaire stop terug en hoor haar zeggen (en zie het gezicht wat ze erbij trekt): "u bent dus twee dagen verkouden en heeft nu jeuk in uw oren?" Ik kon het niet laten, maar ik schoot in de lach en zij dus ook bijna. Zij zou overleggen met de dokter en ik heb het telefoontje dus maar overgenomen, en blijkbaar naar tevredenheid geantwoord, want ik heb ze niet meer gehoord.

En de nacht: ik mocht er uit om kwart voor 4 (en lag er om 2 uur in). Een diagnostisch puzzletje. Misschien een bloeding in de hersenen vanwege een val op het hoofd; misschien een ritmestoornis; misschien een infectie. Pragmatisch gekozen voor het laatste, want dat was het makkelijkste te regelen. En is het alsnog een bloeding, dan was patiënt ook weer snel genoeg in het Academisch voor verdere behandeling.

Uiteindelijk was ik weer om 6 uur in slaap en om kwart voor 7 ging de wekker. Ik stort nu dus in. De man met de hamer slaat altijd een dag over.

Lange en hete dag

En dat ondanks de airco. Patiënten vonden het ook helemaal niet erg als ik uitliep, want het was binnen bij 24-25 graden beter vertoeven dan buiten. Hoe heet het exact was, weet ik niet, maar de thermometer bij de deur van een aanleunflat gaf 30,7 graden Celsius aan in de schaduw. Was dus terecht dat ik steeds zo'n dorst had en dus heel brutaal aan bijna iedereen vroeg of ik wat mocht drinken.

Ook in de diensten is het druk geweest, getuige de overdracht van het weekend. Met name ook 's nachts: mensen slapen slecht door de warmte, drinken iets te veel en dan voel je alles of je gaat even onderuit. De collega dokters hebben het dus druk gehad. Ik mag op Vaderdag weer dienst doen. Misschien zijn dan de temperaturen wat gezakt en is het ook weer wat rustiger.

En wat ik zoal zag? Nog steeds veel hooikoorts, nog steeds veel gesprekken. Veel bovenste luchtweginfecties en mensen die astma hebben en het met dit weer niet gemakkelijk hebben. Bejaarden die vallen en een beetje in de war zijn en een blaasontsteking hebben en eigenlijk rook ik dat al toen ik binnenkwam. Waarom een huidbacterie in de blaas komt, is mij een raadsel, wat we verder gaan uitpluizen als de infectie bestreden is. Baby's van 2 weken oud die stiller zijn dan anders en meer slapen dan anders, daar houd ik niet zo van, zeker niet als de baby in kwestie ook nog onderzocht wordt voor niet te verklaren bloedarmoede. Dus de kinderarts mocht ook even meekijken. Verder even napraten over hoe de crematie is geweest van een recent overleden echtgenoot: helemaal in zijn stijl en naast een traan was er ook ruimte voor een lach.

Verder een mevrouw met een zere hand, waarvan de specialist waar ze op controle was toch een foto van had laten maken en de hand was niet gebroken en dat wist ik als huisarts met gezond verstand natuurlijk ook al, want ik vond een foto vorige week niet nodig. Waarschijnlijk heeft deze dame een vorm van jicht op basis van haar vele medicijngebruik. Met mijn behandeling was een en ander al een stuk opgeknapt.

En een onschuldig gesprongen "aartje"  in het oog ziet er heel heftig uit als je bloedverdunners gebruikt, maar kan geen kwaad. Welk even extra de stolling laten controleren.  En.......jeetje, ik weet even niet meer wat ik verder nog gedaan heb, maar het was genoeg. Het blijft mooi werk.

Parasol

Zo, tijd om mijn nascholing voor morgen voor te bereiden. In de tuin en onder de parasol; dat wel.

Avond-4-daagse -2-

Vandaag de tweede dag dat ik meeliep. Gister heeft mijn echtgenoot meegelopen en ben ik wezen sporten. En morgen loopt mijn ega wederom mee en steek ik in met mijn zoon op het laatste stuk. Een stuk waarbij altijd min of meer geslenterd wordt, waarbij heel het dorp uitgelopen is om de lopers te ondersteunen en er begeleiding is van fanfare en de politie.

Maar vandaag was het nog een gewone loopdag met voor mij halverwege een plaspauze omdat we ons huis toch passeerden en in die pauze heb ik ook nog en passant een reactie achtergelaten op deze log van Mike, waarin ik uiteindelijk overweeg om worstverkoper te worden.

Maar hieronder het fotoverslag van deze gelopen avond.

Nog niet moe: These feet are made for walking

---

Stoere waterscooter die overigens tot grote hilariteit van de kinderen omgeslagen was

---

Elke vorm van moeheid wordt ontkend: still going strong!

---

Mooi uitzicht.....vlak voor de plaspauze

---

Next door: op steenworp afstand van mijn huis en toch zo onbekend

Druk: wat heet

Het is echt heel druk op het werk. Stampvolle spreekuren, veel visites en dus geen moment rust.

Niet erg: maar als je al vanaf maandag continu bezig bent en het privé ook wat hectisch is, dan wil het wel eens bijna te veel zijn. Gelukkig is het dan wel zo dat als ik me op mijn werk concentreer, ik de rest wel van me af kan zetten. Gewoon gaan, aandacht voor de patiënten en ook vooral oog hebben voor de leuke dingen.

Bijvoorbeeld dat een baby van een paar maanden oud je lijkt te begrijpen en ondeugend naar je lacht als je tegen hem zegt dat die ontzettend stom is om geen borstvoeding meer te willen, omdat dat het beste is wat je kan krijgen als baby van je moeder.

Of als je tegen een jongen zegt die een ontstoken vinger heeft die hem al langer plaagt: "wat wil je, zal ik hem eraf halen, dan heb je er geen last meer van of wil je dat ik hem op een andere manier behandel". Hij koos voor het laatste.

Of dat ik nu eindelijk weet hoe een easyslide werkt.

En dan de moeilijke dingen:

in mijn dienst wel 3 patiënten gezien met de ziekte van Parkinson

En sociale problematiek los je niet op op Tweede Pinksterdag laat in de middag of 's nachts. En daar helpt 112 niet aan, of de thuiszorg, of de dokter die daar 's nachts 3x over gebeld wordt. Net of de huisarts niet vand e moeilijke thuissituatie op de hoogte is (dus SEH-arts en ambu-verpleegkundige: u ziet slechts een momentopname, maar weet niet dat deze dokter een paar weken terug bij deze patiënt ruim een uur gezeten heeft en dat elke vorm van ondersteuning afgewezen werd door de patiënt en de familie).

En benauwdheid bij een patiënt die allemaal medicijnen slikt die de weerstand kunnen misleiden is best een moeilijk geval: maar ik heb het toch op hyperventilatie gehouden. En die diagnose bleek juist. Wel weer een visite om 2 uur 's nachts: niet erg, maar dus wel na die drie telefoontjes plus nog een ander telefoontje een ouderwetse Hannah-nacht met weinig slaap.

En verder staat de dienst me niet zo meer bij. Gewoon teveel mensen gezien de woensdag en vandaag. En alle dingen komen in 3-en meestal. En aangezien we nu binnen korte tijd twee patiënten met een meningeoom (een goedaardige tumor van de hersenvliezen) hebben, is het wachten op de derde patiënt, wat me wel wat onrustig maakt.

Alles komt in 3-en, behalve de baby's op dit moment, want daar hebben we er veel meer van. Wat wel weer leuke kraamvisites oplevert.

En wat ik verder nog heb gedaan?
Een condoleancevisite op Tweede Pinksterdag bij de weduwe van een patiënt waarbij ik toch niet verwacht had hem niet meer te zullen zien na mijn vakantie.

Een visite bij een recente weduwnaar om te kijken hoe het met hem ging nadat zijn vrouw was overleden.

Een visite in de waarneming van een vrouw die jonger is dan ikzelf met drie jonge kinderen en die binnenkort zal gaan sterven. Een goed gesprek gehad met haar en haar echtgenoot. En dat doet me wel wat. Gesproken over dat keuzes maken zo moeilijk is en dat het haar zo'n pijn doet dat ze de nieuwe levensfases waar haar kinderen in terecht zullen komen, niet meer zal meemaken. Ben ik dus even stil van.

Lekker gewerkt weer, ondanks de drukte. Mooi werk, nog steeds.

Weer als vanouds

Een drukke dienst dus,
veel ingewikkelde dingen.
Een dienst met als thema afscheid



Weinig geslapen.
Later meer.

Rustig gegaan

Hij is rustig overleden, terwijl hij sliep. Rustig, zonder dat hij naar adem hoefde te happen en het gevoel had geen lucht te hebben.

Het was goed zo.

Vandaag nog een aantal dingen geregeld. Twee keer langs geweest en bij mijn laatste bezoek voordat hij overleed, was het voor mij duidelijk dat het niet lang meer zou duren.

Een paar uurtjes later was het zo ver. Ik heb alles losgekoppeld, het papierwerk gedaan, de nachtzorg afgebeld en op verzoek van de familie de begrafenisondernemer gebeld. Daarna nog even blijven praten hoe het gelopen was, wat voor iemand hij was geweest en hoe de familie de zorg ervaren had.

Elke keer is het toch weer anders, het begeleiden van mensen in hun laatste fase. Vanwege de persoonlijkheid van iemand, vanwege de familie en de achtergronden.

Maar elke keer weer mooi werk. Ook nu weer even stil ervan.

En de rest van de dienst?

The highlights uit mijn dienst

Een klassieke breuk van de heup (een zogenaamde collumfractuur): de deken oplichten en het was duidelijk: been verkort en naar buiten gedraaid. Chirurg gebeld en ze mocht komen.

En een mevrouw met maagklachten die bang was voor haar hart, en volgens mij een klassieke Graves-Basedow had qua uiterlijk. Alvast maar een briefje meegegeven voor bloedonderzoek. Het vervolg zal ik van haar eigen huisarts horen. Verder nog steeds veel luchtweginfecten en hooikoorts.

Zieke kindertjes met oorpijn en koorts. Spierverrekkingen, een gebroken pols bij een mooi meiske, en een voetbalblessure.

En 's avonds toch nog maar wat klussen gedaan en dan kan ik er dus niet tegen dat bedrijven hun fax in het weekend uitzetten. Morgen maar opnieuw een poging wagen.

Druk dienstje

Tot nu toe een druk dienstje. Maar wel een leuke dienst.

Met name ook bezig geweest met een eigen patient die terminaal is. Uiteindelijk besloten tot palliatieve sedatie: d.w.z. het in diepe slaap brengen van een persoon zodat hij geen last meer heeft van niet te behandelen symptomen, in dit geval ernstige benauwdheid. Dit kan alleen als de levensverwachting zeer kort is (omdat iemand als hij in coma is, niet meer kan eten en drinken).

Weer veel geleerd over hoe je dat in het weekend kan regelen.

Met hulde aan de apotheek, zorgnet en een naburig gesticht voor het verstrekken van de infuuszakjes. Er was namelijk geen cassette voorhanden waarin de medicatie gedaan kon worden voor de subcutane pomp (dat is een soort infuuspompje, maar dan anders, die de medicatie onder de huid continu toedient). De gespecialiseerd verpleegkundige wist dat er ook een infuuszakje op de pomp aangesloten kan worden en dat de verpleegkundige dan zelf de medicatie (midazolam in dit geval) daarin kan oplossen. Weer wat geleerd!

Mijn patient ligt nu heerlijk te slapen en er is rust.

Nu maar wachten wat de nacht gaat brengen.

Vandaag dus de 4e dienst op rij

De vierde dienst op rij. Nog één te gaan hierna (Tweede Pinksterdag).

Als ik het rustig heb en ook nog aan mijn klussen ben toegekomen, kan u misschien enige pennevruchten van mijn hand verwachten.

En anders............................wordt het de zondag, voor zover de tijd dit toelaat na sporten en bioscoop bezoek, het maken van de nieuwe dienstlijst en dergelijke.

U hoort verder.

15 mei

O ja, verder werken en dienst.

U hoort ervan.

Druk dienstje

Tot nu toe een drukke dienst.

Met ook weer eens een echt infarct, en gelukkig een ambulance die snel aanwezig was, want later was het zo druk in de nabije omgeving met allerlei ellende (even de P2000 monitor gechecked) dat een andere patiënt die ik liet opnemen ruim een uur moest wachten. Dit was op zich wel verantwoord, maar wachten duurt lang, en net toen ik maar eens ging bellen waar ze bleven, stonden ze al bijna voor de deur.

Overigens was deze patiënt voor mij een puzzle waar ik niet helemaal uitkwam, dus heb ik haar maar voor iets algemeens ingestuurd, namelijk voor de internist, die het niet helemaal met mij eens was, maar wel de patiënt wilde zien omdat hij het met mij eens was dat er iets aan de hand moest zijn. En ja wat dan??? Misschien hartfalen, misschien een infectie, misschien algeheel ontregeld qua stofwisseling (metabole ontregeling met een mooi woord), misschien uitgedroogd (kan je hebben als je plaspillen slikt en het is 28 graden), misschien neurologisch.

En meer acute geneeskunde, maar meer het kleine werk zoals een wondje gehecht en een neusbloeding gestopt en de bloedingsplaats dichtgebrand en de moeder en het kind uitgebreid geinstrueerd over de aanpak van een bloedneus. Dat het kind een halve liter bloed verloren zou hebben door de bloedneus (zoals degeen die belde beweerde) heb ik maar even als onwaar terzijde gelegd (waarschijnlijk werd die opmerking door de paniek ingegeven) omdat het kind er verder blakend gezond uitzag.

Overigens ook nog vreselijk gelachen na de maaltijd (Grieks gehaald), maar dat is een heel ander verhaal.

Zo en nu gaat dokter naar bed en hopelijk is het haar gegund door te slapen.

U wordt op de hoogte gehouden.

Overigens is dit de 2e dienst uit een serie van 5 (de eerste was 7 mei). Tussen nu en 6 juni volgen er nog 2 weekenddagen en 1 avond-nachtdienst. Dat heb je als je ruim 4 weken geen dienst hebt gehad; je moet toch aan je tax komen.

Onrustige dag

De nacht heb ik verder goed geslapen. 's Ochtends vroeg nog een ziek kindje gezien. Een kindje dat ik uiteindelijk toch maar naar de kinderarts doorgestuurd heb, want in de loop van de dag werd ze toch ineens wel erg ziek. Troostende handen voor haar en haar ouders. Ik weet wat het is om een ziek kind te hebben dat naar het ziekenhuis moet.

Ook troostende handen omdat het toch ineens wel erg hard gaat, en neen het WK voetbal zit er niet meer in denk ik.

Nog steeds veel mensen met keelpijn en buikgriep heerst blijkbaar ook weer.

Voetballen is nog steeds een sport waar je blessures kan oplopen en ook een bezoek aan de begraafplaats kan aanleiding zijn tot een pijnlijke enkel.

Als je draaiduizelig bent, kun je daar flink ziek van zijn en in een abces snijden is ook dankbaar.

Sommige patiënten hebben een wat directieve benadering nodig.

En tijd om te eten had ik vandaag niet.

En neen, dokter is niet zwanger, maar wel een beetje te dik (en had vandaag last van een opgeblazen buik).

En ik voel me nog steeds kiplekker ondanks mijn hepatitis B vaccinatie. Was dus toch toeval dat ik vorige keer zo ziek werd na mijn prik.

Uiteindelijk om net over 18 uur thuis. Gegeten en 's avonds cursus gegeven. Ondertussen bedacht ik dat ik nog wat vergeten was te doen op de praktijk, mar als je je sleutels vergeten bent, kun je er niet makkelijk in. Dus morgenochtend maar even een kopje koffie halen bij mijn assistente en meteen mijn vergeten werk doen.

Een lekkere werkdag!

Kanjer

Het was druk voor een zondag, vooral op de dag. 's Avonds werd het rustiger, zodat ik toch nog wat administratie heb kunnen doen. Alleen laat nog wel een visite, waardoor ik toch weer laat in bed lig en de nacht is nog jong.

Nog steeds veel luchtweginfecties, vooral de kelen zijn nog steeds onrustig.

En als je van een stoepje glijdt kan dat tot een breuk van één van de botjes in de voet zorgen.

Elastiekjes horen in het haar en niet in de neus. Dokter zag helemaal geen elastiekje, moeder wel, dus mocht de KNO-dokter verder zoeken.

Specialisten hebben nog steeds wel eens de vociemail erop zitten, Wat niet zo handig is als ik er eentje nodig heb.

Kanjers van 9 jaar mogen best een traantje laten als de dokter je hand moet hechten. Na afloop kreeg hij een aantal mooie plastic doktershandschoenen mee zodat de hechtingen niet nat zouden worden.

Een praatje doet soms meer dan een pilletje.

Draaierigheid kan ook vanzelf over gaan.

En in een dokterspraktijk kun je best bicepstraining doen m.b.v. een horizontale deurstijl: ik was onder de indruk.

En suikerspiegels kunnen best stijgen als de insuline door de specialist flink verlaagd is in dosering.

En nu gaat dokter slapen en hoopt niet meer gestoord te worden: maar als het moet dan moet het en dan sta ik ook 's nachts opgewekt aan het bed (aldus zo verzekeren anderen mij dat; mensen die mij nogal eens beroepsmatig 's nachts treffen).

Een eventuele update volgt later.

Meidagen

Tot voor kort had ik drie patiënten met een kampsyndroom in de praktijk. Altijd kwamen ze rond de meidagen langs voor hun reguliere controles (alle 3 niet zo'n best hart) en voor een praatje.

Twee van de drie zijn overleden en de derde is uit mijn praktijkgebied verhuisd.

Het waren altijd goede gesprekken. Vanuit mijn eigen achtergrond vroeg ik er ook altijd naar, naar hoe het met ze ging. Het waren mensen die ook niet graag met oudjaarsnacht op waren; teveel herinneringen aan de oorlog door al het lawaai.

Op de een of andere manier wisten ze ook dat ik wat met WO II had. Het kan ook best zijn dat tijdens de gesprekken het ook wel eens over mijn opa is gegaan.

Mijn oude paardenfluisteraar had nog steeds het nummer van Dachau als tatouage in zijn onderarm staan.

De heer B. was vanuit Duitsland met veel ontberingen terug komen lopen naar Nederland.

En mijn derde patiënt zei nooit zoveel over die periode, het was te moeilijk voor hem, dus hadden we het meer over het hier en nu en dat het zo moeilijk voor hem was de meimaand.

Vandaag moest ik even aan alle drie denken. Ik mis ze toch een beetje, deze drie mannen.

Drukke dag

Een drukke dag, niet extreem druk, maar toch druk. Waarneming voor een collgea die met vakantie is. En tien minuten te laat binnenstormend omdat manlief meestal de kinderen naar school helpt, maar die werd door mij om half 7 op de trein gezet en dochterlief is niet zo vlot 's ochtends. En dokter was een beetje moe, want lag pas laat in bed. Maar als je eenmaal bezig bent, verdwijnt de moeheid vanzelf.

Bijna de helft van mijn patiënten bestond uit mensen met keelpijn (ja het heerst weer) en verder een aantal mensen gezien met zeldzame aandoeningen.

Overleg plegen is soms ook niet makkelijk. Als je met een specialist wilt overleggen in het Academisch Ziekenhuis en je je toch duidelijk aan de assistente voorstelt als huisarts, kan dat niet altijd even goed overkomen. En dan kan de specialist volgende week weer gebeld worden en dat vond ik toch wat lang duren. "Bent u een soort tussenpersoon voor de patiënt", vroeg zij. "Neen ik ben de huisarts", zei ik adrem als altijd. En ik kon haar door de telefoon horen blozen. De specialist belde me binnen het uur terug.

Dan gaat het overleggen met de specialisten in mijn preferente ziekenhuis heel wat gemakkelijker. "O, u bent collega", zei de portier toen ik belde. "Ik hoor het aan je stem". Zowel het overleg met de oncoloog (kankerspecialist) over het te voeren beleid bij een patiënt met een uitzaaiing in de hersenen, als het overleg met de longarts over een patiënt met uitgezaaide longkanker, verliep prettig.

Daarna mijn visites, met twee slecht nieuws gesprekken dus. Ondanks dat van te voren bekend was dat de chemokuren palliatief van opzet waren (= niet genezend, maar gericht op symptoombestrijding en levensverlenging tegen acceptabele kwaliteit), viel het toch tegen dat de ziekte progressief was onder de chemokuren.

De ene patiënt stelde als doel dat geplande weekendje weg met de kinderen, de andere patiënt wilde graag nog het WK voetbal meemaken.

En dan is het leuk om na twee zware, maar goede gesprekken op straat drie kinderen tegen te komen uit je praktijk die enthousiast een praatje met de dokter maken en na afloop gezamenlijk heel enthousiast "Dag Hannah!" roepen en vrolijk wegrennen.

Mooi vak heb ik toch!

Gesprekken en aambeien

Of over hoe je soms een uur moet uittrekken om iemand zijn verhaal te laten doen over dingen die in het weekend gebeurd zijn. Je daarbij als huisarts ook op een goede manier moet proberen jouw visie op het geheel te geven. En dat erge pijn van een waarschijnlijke niersteen en angst vanwege die pijn de aard van een mens zo kan veranderen dat hij verbale agressie uit naar zorgverleners. Waarbij ik aangegeven heb dat ik dat absoluut niet snapte van hem en aan de patiënt mee heb proberen te geven dat boosheid geen juiste emotie is in dit geval omdat elk verder gesprek dan onmogelijk wordt. Patiënt verliet uiteindelijk lachend mijn spreekkamer. Dit nadat ik had gezegd dat ik ook wel eens heel boos werd, maar daar eigenlijk altijd later spijt van had. Ik hoop dat zijn vertrouwen in dokters weer wat hersteld is. Nu nog maar hopen dat mijn ingezette behandeling van zijn niersteen effect heeft.

En over hoe een simpel urinestickje misschien heel wat misverstanden en boosheid had kunnen voorkomen. Maar dan anders dan hier beschreven werd.

En sommige moeders zijn zo snel ongerust en onzeker dat ze in het weekend wel zes keer de dokter bellen (en ook nog wel gezien worden met het kind). Ik hoop dat ik haar vandaag enigszins gerust heb kunnen stellen.

Aambeien waar een stolsel inzit zijn zo dankbaar om te behandelen. Een prikje om te verdoven (doet even pijn), sneetje in de aambei, stolsel eruit wippen en klaar is Hannah.

Een gesprek over een langdurige ziekenhuisopname na een 'simpele' galblaasoperatie is soms ook even nodig.

En een ring die gebruikt wordt i.v.m. een verzakking moet ook af en toe verschoond worden en opnieuw geplaatst worden.

En meisjes kunnen beter hinkelen dan mannen, vertelde ik een patiënt die pijnlijk leunend op een vriend en strompelend bij mij langskwam. Deze opmerking toverde bij de desbetreffende man met een akelige knie (voetballen is zo'n gevaarlijke sport) ondanks de pijn een glimlach op zijn gezicht. Maar ik heb wel voor hem geregeld dat hij morgen bij de orthopeed de eerste is die gezien wordt.

En injecties in de spier worden bij voorkeur gegeven met een naald die daarvoor geschikt is (een zogenaamde intramusculaire naald). Het verbaast me dan ook dat de apotheek die het medicament in kwestie klaarmaakt (methotrexaat in deze) er een te korte naald (voor onderhuidse injecties) bij doet.

Door het gesprek uiteindelijk lange uitloop en pas na half zeven thuis. Maar wel een voldaan en goed gevoel over deze dag!

Het alfabet

Zo, ik ben vandaag weer helemaal bijgeschoold in het alfabet.

Ik zou er natuurlijk een interessante en leerzame log over kunnen schrijven, maar waarom zou ik dat doen als alles al hier en hier beschreven is.

Een hoofd hoeft geen hoofd te zijn

Gister alweer was de dokter weer helemaal op en top: behalve een bronchitis hoestje (alsof ik zware shag rook) verder alles onder controle.

Rustig dagje, waarbij het venijn hem in de staart zat met 2 spoedjes en uiteindelijk laat klaar met de reguliere arbeid en toen nog een onrustige avond qua dienst. En de nacht kan nog mooie dingen brengen.

Maar goed:
nog steeds veel bovenste luchtweginfecties;

en iemand die op het hoofd valt hoeft niet altijd op zijn hoofd te vallen;

een pijnlijke heup hoeft niet altijd gebroken te zijn;

en een hoofd dat op de nek rondgedraaid heeft zoals bij de Exorcist mag wel beoordeeld worden op de Spoedeisende Eerste Hulp (de nek in deze);

eten van de Toko smaakt altijd weer heerlijk;

en op de stoep parkeren is soms toch echt nodig als alles stampvol staat en dokter haast heeft (doe ik echt bijna nooit: ik ben heel braaf met parkeren): bordje dokter doet visite dus voor de voorruit;

en acute allergische reactie bij erg kleine kindjes, blijf ik altijd een beetje eng vinden en bovendien is het zielig (vind ik) om dan een pijnlijke injectie in de spier te moeten geven. Had ik al een hekel aan toen ik nog CB-arts was;

dat mensen 112 bellen omdat het beltegoed op is en dan ook nog een 'taxirit' van de ambulance naar het ziekenhuis krijgen, blijft me altijd verbazen ("maar dokter, de ambulance is gratis en de bus moet ik betalen", een logica waar geen speld tussen te krijgen is?).

Kortom het was een boeiende dag en avond en nu maar afwachten wat de nacht nog gaat brengen.

Het hield niet over vandaag

Vanochtend bleek dat ik nog niet opgeknapt was. Overal pijn, beroerd en volgens mij verhoging. Gelukkig niet zo druk, maar wel heel veel visites. En dan is het fijn dat je collega's de noodzakelijke visites doen en jijzelf dus tussen de middag een uurtje kan gaan slapen na het innemen van een noodzakelijke ibuprofen. De niet-noodzakelijke visites heb ik allemaal doorgeschoven (periodieke controles).

Ibuprofen

Het was me ook aan te zien, want de meeste van mijn patiënten wensten mij beterschap en waren weer snel vertrokken.

Eén patiënte wilde weten of ze wat aan de zwarte kringen onder haar ogen kon doen als ze slecht geslapen had. Ik begon een verhaal van: "de een heeft er meer last van dan de ander" en ze keek me eens aan en riep: "O, u heeft het ook" (en vandaag wel heel erg).

Ik teken inderdaad snel en heb bij mijn kapper een handige camouflagestift gekocht, die ik gebruik als ik uitga indien nodig. Maar ik had niet de puf om mijn patiënte deze tip te geven, bovendien was ze ineens wel heel snel verdwenen. Volgens mij begreep ze dat ik niet echt puf had voor dit soort klachten.

Om kwart voor 5 was ik klaar en toen na veel wikken en wegen toch maar besloten de nascholing die ik vanavond zou geven ook af te zeggen, waar mijn collega, die het nu alleen moet doen, niet blij mee was. Maar soms moet je aan jezelf denken.

Vroeg mijn bed in straks. Woensdag wil/moet ik weer opgeknapt zijn. Ik was helemaal vergeten dat ik dan dienst heb.

Wachten op de ambulance

Ik lees een reactie onder een logje over de docters op Urk die nog bij een patiënt op de ambulance blijven wachten. Nou heb ik mijn huisartsenopleiding ook in zo'n soort vergelijkbaar dorp als Urk gedaan, met traumatologie, alle acute geneeskunde, bevallingen en apotheek, (alhoewel de huisartsen daar minder archaïsch dachten over vrouwelijke huisartsen dan de docters toentertijd in Urk) en heb dus ook dezelfde normen en waarden als plattelandsdocter aangeleerd als de docters in Urk.

Om allerlei redenen heb ik echter gekozen voor een praktijk in een stad met een dorpse mentaliteit. Maar de normen en waarden van het platteland zitten er bij mij nog stevig in.

En dus blijft deze dokter (in de vaart der volkeren van de vernieuwing is de C een K geworden) over het algemeen ook bij de patiënt op de ambulance wachten, tenzij de meldkamer meteen al aangeeft dat het "nog wel even kan duren" en dat is dan meestal een understatement.

Het logje deed mij denken aan een aantal jaren geleden (een jaar of 4 geleden denk ik) toen ik tijdens een rustige zondagdienst ook bij een patiënt bleef wachten totdat de ambulance er was. In die tijd gaf ik zelf nog niet zo aan of het een A1- (binnen het kwartier aanwezig), A2- (binnen het half uur) of een B-rit (kan even aanduren) moest zijn, maar probeerde door de soort melding die ik deed de centralist het tijdscriterium vast te laten stellen. Tegenwoordig stuur ik dat wat meer, omdat bij mij in de regio het niet altijd verpleegkundigen zijn die aan de telefoon zitten en dan wil er nog wel eens een 'misverstand' zijn over de mate van spoed.

Maar goed, samen heb ik met de thuiszorgbroeder de patiënt een beetje in orde gemaakt voor de ziekenhuisopname in afwachting van de ambulance. Beetje gewassen, kleding bij elkaar gezocht, nieuwe catheterzak aangehangen, een gesprek over waar ze na de ziekenhuisopname waarschijnlijk naar toe zou gaan (terug naar huis zat er waarschijnlijk niet meer in).

Tja en na dat half uur nog steeds geen ambulance en broeder "Anna" zag ook nog niets komen. De dochter ging ondertussen naar huis, want er was een kind jarig en er moest taart gegeten worden. En net toen ik bedacht dat ik het ook wel gezien had en uitgepraat was, arriveerde de ambulance. En daar kwam één van mijn favoriete ambu-verpleegkundigen binnen stappen. Opgewekt en vrolijk als altijd. Ze reageerde dan ook heel spontaan: "Hannah, als ik geweten had dat jij de huisarts was, had ik niet eerst mijn koffie opgedronken en met de collega's bijgekletst". Omdat ze wist dat ik over het algemeen blijf wachten.

Ach, ook een ambu-verpleegkundige wil wel eens een pauze. En tenslotte weten ze niet altijd wie de rit aanvraagt. Soms wel, en dat kan ook leuke anekdotes opleveren.

Maar niet nu meer.........misschien een keer een onderwerp voor een ander logje.

(Over deze ambulanceverpleegkundige kan ik meer leuke anekdotes vertellen. Ik heb in het verleden wel al eerder logjes over haar geschreven. Met de één kun je het nou eenmaal beter vinden dan met de ander. Dus wie weet wat er nog uit mijn toetsenbord komt rollen).

Druk en ziek, zwak en misselijk

Gister dacht ik nog: ik krijg nooit buikgriep en leefde mee met 100% Mike. Ik had weliswaar buikpijn gister, maar dat heb ik wel vaker. Vanochtend viel niet mee. Buikpijn, buikgriepverschijnselen (in een frequentie waarmee ik nog wel kan werken), misselijk, moe, pijn in spieren en gewrichten.

Dus de hele dag geen koffie (nu mijn eerste bak) en aan de kruidenthee en het water. Hoe verder de dag kwam, des te gammeler ik werd.

En het was megadruk. Met een waarneming voor een collega die op vakantie is. 's Ochtends twee patiënten met min of meer acute hartklachten. Dat hakt er altijd in als tussendoortje. Beiden zijn opgenomen op de intensive care. En mensen van de collega die op een spoedplek stonden voor een niet ernstige klacht die ze al twee jaar hebben en dan ben ik geloof ik niet heel vriendelijk, vond de echtgenoot van de patiënt. Want toe ik haar hierop aansprak (volgens mij geduldig en vriendelijk), had ik een half uur later een boze echtgenoot aan de telefoon. Hij zou er werk van maken. Ach waarom ook niet? Schrijf ik wel weer een verweerschrift.....

's Middags ging als een tierelier. Als het druk is en ik ziek ben, werk ik efficient, met als nadeel dat iedereen dacht dat het rustig was.

Ik zakte wel langzaam in, ging me steeds lamlendiger voelen en heb voordat ik naar huis ging na gedane arbeid nog even op de bank gelegen en een minidutje gedaan.

Kijk even nu hoe het verder gaat. Moet morgen weer werken (van 9-14 uur) en wil eigenlijk nog wel naar Dalziel and Pascoe op de BBC kijken (een aflevering die in Amsterdam speelt). Morgen deel 2.

Coming Up: Story 3 - Wrong Time Wrong Place
Monday 27th March & Tuesday 28th March 2006, 9.00pm, BBC ONE

Dalziel (Warren Clarke) and Pascoe (Colin Buchanan) head to Amsterdam for a European Police Conference, only for their lives to be turned upside down when a young British singer is killed. Finding himself on the wrong side of the law, Dalziel becomes the prime suspect for the murder.

Pascoe is left to carry out his own investigation with the help of DC Lateef (Wayne Perry) and WPC 'Posh' Spicer (Jennifer James).

As the story unravels, the disappearance of a young Muslim British woman, the murder of a Sheffield Wednesday football fan, illegal diamond dealing and police corruption all become linked to the murder

Guest stars include Louise Delamere as Tracey Baxter, Jeroen Krabbe as De Kuiper, and Michael French as Gary Lescott.

Oren uitspuiten

Vandaag heb ik met oren uitspuiten wel 18 Euro verdiend. Maar misschien zijn er mogelijkheden om rijker te worden met deze handeling. Een berichtje uit de De Volkskrant, bijna net zo wakker als de Telegraaf.

---

Ziekenhuis worstelt met kosten van oortoilet.

Wendy Moerkamp mist in het rechteroor het trommelvlies en laat daarom twee keer per jaar haar oor uitspuiten in het Nijmeegse Radboudziekenhuis. Een kleine ingreep, die nog geen vijf minuten in beslag neemt. Wie schetst de verbazing van Moerkamp toen zij via de verzekering te horen kreeg dat ze haar recht op de no claim van 255 euro geheel was kwijtgeraakt door deze behandeling.

Navraag leert haar dat de behandeling 1189,50 euro had gekost. Totaal buiten proporties, oordeelt Moerkamp: 'Ruim duizend euro voor een alledaagse behandeling van vijf minuten'. Ze staat in deze onthutste reactie niet alleen. Al eerder kwamen bij de Volkskrant brieven binnen over de extreme kosten die sinds kort blijkbaar horen bij het, in een ziekenhuis, laten uitspuiten van je oor.

De behandeling kan door het ziekenhuis verkeerd geregistreerd zijn, stelt een woordvoerster van
het College Tarieven in de Gezondheidszorg (CTG), de instelling die vaststelt hoe duur een behandeling is. Vorig jaar is voor een groot aantal 'doorsnee'-behandelingen het zogeheten DBC-systeem ingevoerd, dat in een oogopslag inzichtelijk moet maken wat een behandeling kost.

Het CTG vermoedt dat daarbij de verkeerde codering is gehangen aan het simpele oor uitspuiten.
'Het lijkt me wel erg veel', aldus de woordvoerster.

De invoering van de DBC's gaat gepaard met 'kinderziektes', bevestigt de woordvoerder van het
Nijmeegse Radboud-ziekenhuis. Dat is met het oortoilet (jargon voor oor uitspuiten) gebeurd en
inmiddels gecorrigeerd, voegt hij eraan toe. De behandeling kost nu 257,92 in plaats van meer dan
duizend euro.

Nog heel wat meer dus dan die 9 euro die ik er mee verdien. Fijn zo'n DBC.

Opstekertje

Vandaag was ik een beetje in mineur. Dat kun je wel eens zo hebben.

Maar onderstaand bericht was een opstekertje.

70 procent tevreden over huisarts

maandag, 13 maart 2006

Ongeveer 70 procent van Nederlanders is tevreden over huisarts blijkt uit een enquête van De Telegraaf.

Nederlanders zijn vaak buitengewoon te spreken over hun huisarts, 72% van de mensen toont zich zeer tevreden of gewoon tevreden. Slechts 10% is ontevreden. Een reactie, "Mijn dokter is super. Alleen jammer dat hij voor Feyenoord is."

De centrale stelling luidde: huisartsen bezwijken onder de werkdruk, 42% is het daar mee eens, 45% meent dat het wel meevalt. Aan de stelling van de Telegraaf deden 2414 mensen mee.

21% vindt dat artsen te weinig verdienen, 27% heeft een neutraal standpunt en 39% vindt dat deze medici niets te klagen hebben. 75% zegt dat de huisarts zijn positie (volledig) waarmaakt.

Ofschoon de meeste Nederlanders blij zijn met hun huisarts heeft een minderheid ook kritiekpunten. Zo stelt 28% dat het wel eens is voorgekomen dat de huisarts weigerde thuis bij de patiënt te komen, en 40% dat de arts steeds vaker geneigd is de zorg aan minder gekwalificeerde medewerkers over te laten.

HuisartsVandaag/De Telegraaf/ZIBB

Update.......

Drukke week gehad, maar vanavond voel ik me eigenlijk heel relaxed, ondanks een opkomende bronchitis. Groen is wat ik in mijn mond proef als ik gehoest heb, en het zal wel weer zoals altijd vanzelf weer wit en helder worden. Een antibiotica kuur is aan mij niet besteed, meestal.

En wat was er al zoal deze week?

Het gewone werk met veel (buik)griep patiënten.
De psychische problemen lijken deze week weer wat naar de achtergrond geschoven (die heb ik vorige week al allemaal gezien).
Een spiraal geplaatst.
Vele wratten bevroren.
Gesprekken gevoerd met oudere zwangeren.
Naar een bijeenkomst geweest over de griep dus.

Vanmiddag met het Mobiel Palliatief Team bijeen geweest om te brainstormen over hoe we verder willen. Heel zinvol en inspirerend. En ik ben bij het maken van de afspraken een beetje voor mezelf opgekomen. En dat is heel wat omdat ik me meestal schik naar de ander in deze.

Morgen vrij. Ik had nascholing, maar ik vond dat ik nu maar tijd moest maken voor de financiën, omdat de belastingdienst (en mijn accountant) anders heel boos worden.

En vanavond heb ik niets gedaan, bewust voor gekozen. Ieder mens, en ik ook dus, heeft op zijn tijd recht op ontspanning. Of niet dan?

Na de vakantie: woensdag

Na de maandag komt als volgende werkdag de woensdag.

Uitgeput ben ik. Een dag van 8-18 uur en verder wil ik er niet veel over kwijt. Komt misschien wel later.

Nu niet dus.

Ook veel positieve dingen maar om 15.30 uur ging het licht uit zal ik maar zeggen, maar toch de energie en professionaliteit opgebracht om tot 17.15 uur door te gaan met mijn spreekuur en na alle klussen dus om 18 uur naar huis.

Morgen nieuwe kansen.

Alhoewel de komende dagen waarschijnlijk geen tijd om te loggen, want ik ben een aantal dagen weg: relaxen zal ik maar zeggen.

Tot later....dag!

Na de vakantie: maandag

Gister dus. Druk. En niet eens omdat ik heel veel patiënten gezien heb, maar meer omdat het gewoon intensief was.

Winterdepressie? Overspannen? Burnt out? You name it..en ik zag het. Zo'n 6 gesprekken op een dag, waarvan de helft op een gewone 10 minutenafspraak hakt erin dus.

(Dreigende) miskramen of angst daarvoor waren ook hot: 3x maar liefst. En alles uit de kast getrokken om de desbetreffende vrouwen gerust te stellen en te motiveren voor een afwachtend beleid en dus de natuur haar werk laten doen. Dat viel niet altijd in goede aarde zullen we maar zeggen.

En gelukkig ook nog wat griep gevallen.....

Maar ook (ik heb er geloof ik patent op) de eerste dag na mijn vakantie iemand met pijn op de borst aan mijn buro. Eerst getracht gedurende een kwartier de poli cardiologie te pakken te krijgen voor een snelle afspraak op de polikliniek: mijn patiënt had toen geen pijn op de borst maar een andere reden om een snelle afspraak te regelen: (niemand bereikbaar...mijn adrenalinespiegel steeg en die van de patiënt ook) en toen ik eindelijk de telefoon kon neerleggen keek ik naar mijn patiënt en dacht dat gaat niet goed. De secretaresse van de cardioloog belde terug en ik kon haar melden dat de patiënt er nu meteen en direct aan kwam. Dat moet dan via de SEH zei zij, want de eerstvolgende afspraak op de polikliniek is over 5 dagen. Ik was met haar eens dat dat misschien wat te lang duurde, want dan kon mijn patiënt wel dood en begraven zijn.

Mijn collega was er gelukkig toevallig ook net. Gevraagd of zij een infuusnaaldje wilde plaatsen terwijl ik de ambulance bestelde en de overdracht schreef. Daarna paste zij op terwijl ik in haar kamer verder ging met mijn spreekuur (met 40 minuten uitloop).

En dat was maar goed ook, want de ambulance liet even op zich wachten. Daar waren allerlei redenen voor waar ik me nu niet over uit laat. Dat heb ik al uitgesproken met een aantal direct betrokkenen. Waarschijnlijk dachten ze: die patiënt is in goede handen bij die huisarts.

's Avonds dienst en echte pathologie (d.w.z. serieuze ziektebeelden). En dat is mooi, want dan weet ik weer waarom ik dit werk doe, nog steeds met plezier ondanks veel tegenwerking vanuit het Haagse!

Markante personen

Sommige patiënten in je praktijk maken indruk. Door de persoonlijkheid die ze hebben, door de manier waarop ze met je omgaan, vanwege de gesprekken die je met ze hebt gevoerd, vanwege de manier waarop ze hun eigen leven leiden en lijden, door de manier waarop ze nog steeds autonoom zijn binnen de opgelegde normen en waarden van de huidige maatschappij.

Soms zijn het eigenlijk heel onopvallende mensen, maar zijn het mensen die gewoon bij je praktijk horen. Mensen met wie je in 10 jaar een band hebt opgebouwd, mensen die je mist als ze er niet meer zijn. Mensen die kleur geven aan je werk.

Hij was geen onopvallend figuur. Vanaf het begin dat ik hem kende, was hij nadrukkelijk aanwezig. We hebben samen verhitte discussies gehad over hoe ik mijn werk zag en hoe hij daarmee om dacht te gaan. We hebben samen een evenwicht gevonden. Hij had in het kamp gezeten en had het daar moeilijk mee. Hij was autonoom en dat wist die en hij heeft het het laatste jaar van zijn leven moeilijk gehad. Wilde en kon niet passen binnen de bestaande structuren van het verzorgingshuis, maar had uiteindelijk geen keus vanwege zijn afnemende gezondheid. Het is een wonder dat hij nog zo oud is geworden, dat hadden we niet gedacht, hij zeker niet. Maar hij werd elk jaar weer een jaartje ouder.

Afgelopen week is hij overleden. In alle rust in het verzorgingshuis waar hij het zo moeilijk heeft gehad.

Ik zal hem missen, die oude paardenfluisteraar, ook al was hij de laatste maanden vaak een nagel an mijn doodskist.

De paardenfluisteraar

En juist op de 17e februari 2006 heeft mijn oude paardenfluisteraar zijn laatste ambulanceritje gemaakt van het ziekenhuis naar het verpleeghuis.

Het verpleeghuis waar hij zeker binnenkort zal komen te overlijden.

Of toeval bestaat?
Ik weet het niet.
Ik zal hem missen als hij er niet meer is!

Handwerk

Ik ben een dokter die graag en veel praat. Ook vandaag weer kreeg ik daarover complimenten van patiënten. Jammer alleen dat therapeutische gesprekken door de huisarts zo laag gewaardeerd worden door de zorgverzekeraars. U ziet, ik ga ook al in verrichtingen denken enzo.

Maar naast al dat praten kan het heerlijk zijn om ook weer het echte handwerk te doen. Zoals vandaag.

Klikkerdeklik (maar u bent gewaarschuwd) Een aambei met een stolsel kan heel pijnlijk zijn. Dan snij ik in de aambei en wip het stolsel eruit. Het resultaat is een dankbare patiënt (al was het alleen maar vanwege de verdoving die gezet is) en een tevreden dokter.

Een slijmbeursontsteking van de elleboog is ook niet prettig, maar ook daar heeft deze dokter een oplossing voor.

Evenals voor huidaanhangseltjes in de oksels. Die knip ik graag af voor de patiënt. Het is effe doorwerken, maar dan kan die straks weer met schone oksels in de zon liggen.

En verder:
is een puzzle voor de huisarts soms te ingewikkeld (nu al twee maanden bezig om die op te lossen) en hoop ik dat de specialist er wel uit kan komen;

stapelt de administratie zich nog steeds huizenhoog op;

was het overleg met mijn collega en de huisartsengroep weer zeer gewaardeerd;

heb ik volgende week een weekje vrij, maar vrees ik dat ik zeker 2 dagen administratie zal doen (ben ik ook weer van de straat).

Het blijft ondanks alle rompslomp nog steeds een leuk vak!

En verder de maandag

De maandag was veel drukker dan anders.

Met veel griepachtige klachten (de tongspatels zijn alweer op).
Met ook moeilijke dingen.
Zonder spoedjes (gelukkig maar, want daar had ik echt geen tijd voor gehad).

De nascholing ging perfect.

Een lieve bedankkaart.
Een overlijdenskaart van een ex-patiënt waar ik een bijzondere band mee had.

Een mailtje dus waar ik mijn wenkbrauwen van moest fronsen.
Complimentjes van specialisten.

Een verlegen collega.
Een weerzien met oude bekenden.
Het bericht dat ik eindelijk geld ga krijgen (eind februari).
Een kaasbroodje dat best wel smaakte.

En eindelijk kregen we een nieuwe fax.

Een bijzonder boek uit 1937 te leen gekregen (een logje hierover houden jullie tegoed).

Kortom niet eens een heel erg rotte dag, ondanks de drukte.

Goed, ik had nog plannen voor allerlei logjes, maar ben te moe en ga slapen.

Welterusten!!!

Vermoeiende dag

Vermoeiende dag vandaag. Gister dienst: 1 telefoontje
's avonds, op zich goed geslapen, maar om 6 uur eruit door de sneeuwbuien voor een visite. Gelukkig niets ernstigs. Extra vroeg op de praktijk, tot verbazing van mijn assistente die daardoor iets verstoord was. Kwam ook doordat een aantal dingen die ik haar als feedback gegeven had, niet helemaal goed vielen, denk ik.

Ik was zowiezo wat verstoord, want het was gewoon hartstikke druk en het is nooit prettig om te beginnen 's ochtends als de spreekuren (op 4 plekjes na) al helemaal vol staan. Dus nog maar wat extra plek gemaakt. Half het praktijkgebied ligt ziek, zwak en misselijk op bed (en de rest van Nederland waarschijnlijk ook). En dan proberen te schiften tussen wat echt serieus is en wat een 'gewone' griep, is niet altijd gemakkelijk.

Tel daarbij wat patiënten op vandaag die de energie uit je zuigen, en dan begrijp je dat ik na ruim een half uur uitloop op mijn ochtendspreekuur niet meer helemaal vrolijk en aanspreekbaar was. Maar alles was onder controle.

Visites gedaan, en daarna tijd voor de administratie...toch?

Tja, dan had ik een ander vak moeten kiezen. Spoedje, een dametje uit mijn praktijk gevallen en of dokter langs wilde komen. Natuurlijk, en dat wordt straks een ander logje, want het was een leuke visite (en de heup was niet gebroken), maar ze gooide wel mijn planning in de war. Net op tijd terug voor mijn middagspreekuur. Maar de administratie bleef liggen en die kon ik na 17 uur doen. De nascholing die ik had, heb ik dus maar laten schieten, want toen ik eindelijk om kwart voor zes klaar was (de nascholing was toen al 3 kwartier bezig), ging bij mij het licht uit, en ben ik naar huis gegaan, waar er aldus toch wat te eten voor me was.

Een drukke maandag

Een maandag die meteen al begon met een spoedvisite, dat hakt erin, meteen ruim een half uur uitloop.

En wat er dan al was:

Uitval aan één kant hoeft niet altijd te betekenen dat iemand een beroerte heeft. Een flinke migraine-aanval met paniek en hyperventilatie kan ook dat soort verschijnselen geven. Goed neurologisch onderzoek, een praatje, een zetpil paracetamol en een plastic zak doen dan wonderen.

Etalagebenen zijn uitermate vervelend. Stoppen met roken is toch echt hèt advies en looptraining. En doorgestuurd voor verder onderzoek.

Een tumor ontdekken in de onderbuik is nooit prettig, zeker als je geen uitsluitsel kan geven of het goedaardig dan wel kwaadaardig is. En dat kon de gynaecoloog (die bereid was deze vrouw meteen te zien) ook nog niet. Een periode van onzekerheid die uitermate onplezierig is volgt. Gelukkig is verdere diagnostiek snel ingezet om zo spoedig mogelijk zekerheid te krijgen.

Ongeruste ouders die al het een en ander hebben meegemaakt, daar moet je ook even tijd voor nemen. Voor uitleg, begrip en een luisterend oor. Er was zoveel vertrouwen dat ze niet meer naar het ziekenhuis hoefden, wat mijn aanbod was naast zelf behandelen van de klachten. Toch heel fijn als je op deze manier kunt leggen met je patiënten.

En weer waren de tongspatels op, veel keelklachten dus. Naast ook nog veel buikgriep en andere ellende van griepachtige klachten.

Een acute ontsteking van de slijmbeurs van de schouder is een erg pijnlijke aandoening.

En als je in de ziektewet zit, hoef je niet meteen dezelfde dag naar de dokter. Maar blijkbaar dacht de baas daar anders over.

Fysiotherapeuten denken soms dat ze in de stoel van de huisarts kunnen gaan zitten en als ik ergens niet tegen kan......schoenmaker blijf bij je leest, lijkt me in deze van toepassing. Ik bedenk liever zelf welke medicatie ik mijn patiënten voorschrijf. En houd niet van uitspraken als: "Uw dokter moet diclofenac voorschrijven". Dat dacht deze dokter toch niet.

Als je twee dagen geleden gevallen bent, kun je nog best een handwortelbeentje gebroken hebben.

Apothekers hebben soms echt minder verstand van medicatie dan de dokter. B.v. als het gaat om medicatie in combinatie met borstvoeding. Dokter heeft niet voor niets een mooi naslagwerk daarvan in de vensterbank staan.

En dokter moet echt wat aan de lijn gaan doen maar ziet er aan de andere kant nog zo fris en fruitig uit dat patiënten denken dat er nog een kleintje op komst is.

En uiteindelijk werd het toch 17 uur en na nog een aantal klussen redelijk op tijd thuis, gegeten en samen met een collega een cursus voorbereid die ik binnenkort moet geven.

Al met al een dag om met enige voldoening op terug te kijken.

Satijn

Vandaag kreeg ik van haar via haar partner omdat het haar wens was, een mooi stuk stof. Ze was kostuumontwerpster. En had veel liggen aan mooie stoffen.

Op de foto komt het niet zo mooi uit, maar het is een satijnen stof geborduurd met gouden motieven. Een beetje Oosters. Ik weet nog niet wat ik ermee ga doen. Misschien een mooi patroon uitzoeken en er iets moois van (laten) maken.

Een vriendin van haar verwonderde zich eens over het feit dat ze me niet heeft proberen te kleden. Ze heeft één keer iets over mijn kleding gezegd. Ik bezocht haar op een zondag dat ik uit zou gaan en had me voor de gelegenheid speciaal aangekleed. Kleding die ik gekocht heb in de winkel van mijn vriendin. Ze vond het mooi, vooral het jasje wat ik aan had. En toen hebben we het even over mode gehad en wat je daarmee kunt uitdrukken.

Vandaag zei ik nog tegen haar partner dat ze een bijzonder mens was en op een bijzondere manier met haar ziek zijn om ging. Een patiënte die ik niet snel zal vergeten!

Gesprekje vandaag

En daar kwamen de volgende zaken aan de orde:

Toveren is niet stoer maar sloom
Draken onder je bed
Alleen vrouwen kunnen toveren, want dat zijn heksen
Ook tovenaars kunnen toveren en zijn vaak mannen
Heksen zijn vrouwen
Maar vrouwen kunnen ook tovenaars zijn
Harry Potter is best stoer en kan ook toveren
In de bieb hebben ze misschien wel boeken over stoere tovenaars
Maar die boeken mogen niet te eng zijn
Totally Spies is eigenlijk een hele enge serie
En mag ik nu spelen
Want ik moest ook nog die moeilijke puzzle bij je maken

Dat mag, dan kan ik ook nog even met mama praten

Het valt niet altijd mee als je een jochie van 6 jaar bent!

Talen

Ik spreek mijn talen niet zo goed. Heb niet voor niets een betastudie gedaan.

Af en toe krijg je een brief over een patiënt in een vreemde taal. En het is opmerkelijk hoever je nog komt met je kennis van het Nederlands, het Engels, het Frans en het Duits en een forse dosis Potjes Latijn.

Dus kon ik (i.t.t. mijn collega) de brief uit het Spaanse Benidorm redelijk goed lezen en samenvatten.

De dame in kwestie had een Hiatus Hernia (oftewel een middenrif breuk) en kreeg omeprazol (Losec®).

Ik was best een beetje trots op mezelf!

Geheimen

Gesprekken over geheimen die vrouwen kunnen meedragen.

Gesprekken
over schaamte en schuldgevoel
over eenzaamheid en gevoel van eigenwaarde
over niet meer kunnen houden van jezelf
over de waarde van het leven niet meer zien
over verdriet

Gesprekken
over kracht
over strijdlust
over ambitie
over je eigen seksualiteit
over boosheid

Gesprekken
over het weer oppakken van je eigen leven
over hoop
over toekomst

Gesprekken over de kracht die vrouwen in zich hebben

Ouderwetse dienst

Gelukkig weer eens een ouderwetse Hannah-dienst.
Dus maar krap 3 uurtjes slaap gehad.
Het was zowiezo een drukke dienst voor een zondag.

Veel luchtweginfecties.
Drie keer een katheter (een record in één dienst).
Wat kleine ongevalletjes.
En wat zaken waarvan ik me afvroeg waarom ze niet tot de maandag konden wachten.

Maar goed: nu ben ik wel een beetje moe.
Ga dus maar vroeg naar bed en
trakteer mezelf op een warm bad.

Morgen dienst: alweer

Ik was het bijna vergeten, maar zal zeker morgen op tijd weer paraat zijn.

Niet aangesloten bij een huisartsenpost, maar nog steeds dienst doende op de ouwerwetse manier, via een kleinschalige hagro (huisartsengroep). Met vaker dienst, maar wekelijkse overdracht en feedback over wat beter kan.

Nog steeds prefereer ik deze klainschalige manier van werken boven de grootschaligheid van een Centrale Huisartsen Post (CHP).

Laat mij maar schuiven:komt wel goed.

Against all odds

Het was bijzonder dat ze nog zo lang doorleefde.

Maar gisteravond is ze rustig overleden
in het bijzijn van dierbare vrienden,
zoals ze het wenste

Een bijzondere vrouw,
waarvan ik in een jaar
heel veel geleerd heb.

Even stil ervan.

En hoe was mijn dag?

En verder was de woensdag redelijk relaxed. Gewoon doorgewerkt en liep bijna de hele dag op tijd.

Dit raakte me.

En verder:
kan het ontspannend zijn om steelwratjes af te knippen;
is pus net iets minder groen dan sputum, maar het lucht wel op als iemand het kwijt is;
kan een mens ineens in twee dagen heel erg achteruit gaan;
kunnen mensen drollen heel creatief fotograferen;
liep ik op tijd en dacht men dus dat het rustig was;
was ik toch ruimschoots laat thuis omdat ik nog zinnige gesprekken wilde voeren;
en was er een hoop regelwerk.

Kortom ondanks een lange dag, toch lekker gewerkt. En iedereen hield rekening met me omdat ze allemaal zagen en hoorden dat ik niet helemaal gezond was. En dat is best lekker als je een beetje zielig bent.